Smołdziński Las — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Smołdziński Las, po niemiecku Holzkathen, leży między jeziorami Gardno i Łebsko, trzy kilometry od Bałtyku, w rdzeniu ziemi słowińskiej — obszaru luterańskiej ludności słowiańskiej, której dawne życie pokazuje dziś Muzeum Wsi Słowińskiej w pobliskich Klukach. Wieś założono w 1777 roku jako osadę folwarczną z inicjatywy Franza Balthasara Schönberga von Brenckenhoff; uchodziła za najdłuższą wieś powiatu słupskiego (Kreis Stolp), leżącego w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Ludność ewangelicka należała do parafii w Smołdzinie (Kirchspiel Schmolsin) w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto, gdzie do XIX wieku głoszono kazania i śpiewano pieśni po słowińsku i kaszubsku. Kościoła parafialnego w samej wsi nie było — stał tu tylko dziewiętnastowieczny cmentarz ewangelicki z drewnianą kaplicą w części północno-zachodniej. W 1939 roku wieś liczyła 841 mieszkańców. 📌 Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego lokuje ten cmentarz pomiędzy rozproszoną zabudową siedliskową we wschodniej części miejscowości, po południowej stronie drogi głównej, i pokazuje, jak zmienił kształt: na mapie dziewiętnastowiecznej zaznaczono go jako kwadrat, dziś jest prostokątem. Z dawnego urządzenia zostały fragmenty ogrodzenia od wschodu w postaci murowanych słupków oraz częściowo graniczny starodrzew świerkowy. 📌 Zachowana brama od wschodu pozwala odczytać rzecz, której nie widać już w terenie: cmentarz był dwukwaterowy i asymetryczny. Poza tymi elementami nie przetrwały żadne pozostałości nagro…