Nieckowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W Nieckowie, po niemiecku Neitzkow, są dwa cmentarze. Starszy, dziewiętnastowieczny, założono na wschód od historycznej zabudowy, na niewielkim wzniesieniu obwiedzionym wałem ziemno-kamiennym; na mapach archiwalnych rysowano go jako kwadrat, w rzeczywistości ma kształt owalu. Dziś otaczają go prywatne pastwiska, a pasące się bydło oczyszcza teren z samosiewów, dzięki czemu widać częściowo zachowane rzędy nagrobków — kamienne ramy i postumenty, krzyże żeliwne i kamienne. Inskrypcje wskazują pochówki z lat osiemdziesiątych XIX wieku; najstarszy nagrobek pochodzi z 1885 roku, jeden z krzyży — z 1916. Młodszy cmentarz, z początku XX wieku, leży po przeciwnej stronie wsi, przy dawnym placu sportowym, po południowej stronie drogi ku Rzechcinu. Nie zachował ani starodrzewu, ani granicznego muru czy wału, które pozwoliłyby wydzielić go z otaczającego lasu. Zostały na nim cztery mogiły ze stalowymi i drewnianymi krzyżami bez tabliczek inskrypcyjnych, a w pobliżu kilka porzuconych fragmentów pomników z lastryka, o których nie sposób rozstrzygnąć, czy są dawne, czy współczesne. Nieckowo leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Były to dobra rycerskie, w 1519 roku wzmiankowane jako lenno rodu von Stojentin, o 627 hektarach roli, z hodowlą bydła rasy holenderskiej; pocztę i stację kolejową miały w Potęgowie. W 1784 roku Nieckowo liczyło pięć dymów i należało do parafii w Stowięcinie (Stojentin) w synodzie słupskim, a właściciele dóbr współsprawowali patrona…