Okalice — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Okalicach (po niemiecku Ockalitz, też Occalitz / Gut Occalitz — obwód dworski). Do 1919 roku miejscowość należała do Kreis Neustadt w Prusach Zachodnich; 2 sierpnia 1919 roku włączono ją do Kreis Lauenburg i. Pom. (Prowincja Pomorze), a 30 września 1928 roku do gminy Poppow (Popowo). Ludność ewangelicka należała do parafii w Labuhn (Łebunia), katolicka do parafii w Rozłazinie (Roslasin); własnego kościoła ani kaplicy w Okalicach nie było — pozostał sam cmentarz. Niewielka nekropolia (około 25×30 m) w granicach wyznaczonych szpalerem buków; zachowało się około 11 grobów, osiem podstaw żeliwnych krzyży i drewniane krzyżyki. W kwietniu 2013 roku rozkradziono ostatnie żeliwne ogrodzenie grobu. Po 1945 roku ludność niemiecką wysiedlono, cmentarz opuszczono; dziś zarośnięty, bez opieki. 📌 Nazwa wsi bierze się od kału, czyli mułu, którego pełno w okolicznych mokradłach. Osadę założono na wzgórzu, w formie warownej: w średniowieczu była przygraniczną strażnicą, a na miejscu grodziska stanął później folwark otoczony okazałym parkiem. W 1781 roku Okalice weszły w skład majątku rodu Weiher, a pod koniec XIX wieku były siedzibą gminy. Na terenie majątku biją źródła rzeki Okalicy — w 1906 roku okoliczne grunty kupił magistrat Lęborka i do dziś czerpie się stąd wodę pitną dla miasta. ⚠ Do cmentarza niełatwo dziś trafić: ścieżka, która do niego prowadzi, zarosła i ledwie ją widać. Nie uchroniło to jednak nekropolii przed złodziejami — w kwietniu 2013 roku rozebrano …