Wielka Piaśnica — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W źródłach nie znaleziono odrębnego cmentarza ewangelickiego w Wielkiej Piaśnicy: Agathon Harnoch przy parafii leśniewskiej nie wymienia żadnego cmentarza, a wojewódzka i gminna ewidencja zabytków nie notuje w tej wsi założenia cmentarnego. W Piaśnicy znajduje się Miejsce Pamięci — Groby Piaśnickie, gdzie spoczywają ofiary zbrodni z lat 1939–1940. Wielka Piaśnica (po niemiecku Groß Piasnitz) to wieś kaszubska w dawnym powiecie puckim (Kreis Putzig) w Prusach Zachodnich, w rejencji gdańskiej. Spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku zapisał ją na stronie 64 pod pozycją 16: 37 mieszkańców, wszystkich wyznania katolickiego, należących do parafii w Mechowie (Mechau). Sąsiednia Mała Piaśnica liczyła wtedy 97 mieszkańców, w tym dziewiętnastu ewangelików. Do 1893 roku Wielka Piaśnica była samodzielna, potem stała się przysiółkiem gminy Klein Dommatau (Domatówko). Pod względem kościelnym wieś należała w 1885 roku do okręgu parafii ewangelickiej w Bolszewie (Bohlschau), w sąsiednim powiecie wejherowskim, choć spis nie zanotował w niej wtedy ewangelików. Bliższą parafię okolica dostała pod koniec stulecia. Agathon Harnoch zapisał, że 19 września 1887 roku Ewangelicka Naczelna Rada Kościelna odkupiła od pana von Loscha plac pod kościół i plebanię w Leśniewie (Leßnau) za 24 000 marek, a 1 października 1888 roku Leśniewo stało się samodzielną parafią. Nabożeństwa odprawiano z początku w plebanii, gdzie w sali modlitw stała fisharmonia, a dzwon podarowała parafia w Krokowej. Pierwszym ducho…