Władysławowo — cmentarz mennonicki

Z Wikipedii (PL)

Władysławowo pod Elblągiem nosiło przed 1945 rokiem nazwę Ellerwald I. Trift. To osada na Żuławach Elbląskich, w gminie Elbląg, na terenie XVI- i XVII-wiecznego osadnictwa mennonicko-olęderskiego. W zachodniej części wsi leży cmentarz mennonicki z licznymi zachowanymi nagrobkami: stelami i tumbami. Wiązał się z mennonickim domem modlitwy w Ellerwaldzie, później rozebranym. Według Marty Koperskiej-Kośmickiej, która powołuje się na pracę Nawrockiego z 2007 roku, Rada Miejska Elbląga zgodziła się na budowę zboru mennonickiego w dzisiejszym Władysławowie już po pierwszym rozbiorze Polski. W 1550 roku „Holendrzy i nowochrzczeńcy” osiedleni na wolności miejskiej Elbląga stali się przedmiotem skargi do króla Zygmunta Augusta o to, że zabierają mieszczanom chleb. W odpowiedzi król nakazał im opuścić miasto w czternaście dni. Wyszli, ale wielu mieszczan wskazało im siedziby na swoich majątkach wiejskich. W 1565 roku Ellerwald przydzielono domom miejskim do wykarczowania. W karczunku posłużono się osadnikami wyproszonymi z miasta. 24 października 1571 roku rada miejska uchwaliła, że obcy mają opuścić terytorium miasta do Wielkanocy 1572 roku, ale panowie gruntowi niechętnie ich puszczali: termin przedłużono najpierw do jesieni 1572, „aż mennonici zbiorą swoje zboże”, potem do Trzech Króli 1575. W końcu termin poszedł całkiem w zapomnienie. Gminę mennonicką Elbląg-Ellerwald, podobnie jak gminę Elbląg-Miasto, utworzono w 1809 roku. Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 r…