Lubuń — cmentarz (ewangelicki)

Z Wikipedii (PL)

Lubuń, po niemiecku *Labuhn*, leżał w powiecie słupskim, na południe od Słupska. ⚠ Tę samą nazwę niemiecką nosiła Łebunia w powiecie lęborskim, siedziba osobnej parafii synodu lęborskiego — to dwie różne wsie, w źródłach pruskich niemal nie do odróżnienia. Wieś była ewangelicka bez reszty: spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku naliczył tu 385 ewangelików i ani jednego katolika. Do kościoła chodzono do Kwakowa, gdzie parafia obejmowała prócz Lubunia jeszcze Krussen, Groß i Klein Silkow, Cunsow, Cothlow, Lulemino i Wendisch Plassow, a nadto gminę córkę w Wobeser. Cmentarz założono na wyniesieniu sąsiadującym z dzisiejszym kościołem, a jego granice do dziś znaczy wał kamienno-ziemny; od zachodu i od północy dopełniają go stare nasadzenia drzew. 📌 To jedna z nielicznych nekropolii powiatu słupskiego o tak dobrze zachowanej strukturze. Cmentarz utrzymał pierwotne rozplanowanie, a większość nagrobków przetrwała w dobrym stanie, z kompletnymi kamiennymi pomnikami i czytelnymi inskrypcjami. Stoją tu obok siebie formy kamienne i żeliwne — krzyże o rozmaitej dekoracji, także z ażurowymi zwieńczeniami belek — a wśród pomników zachował się postument z wizerunkiem anioła. Większość pochodzi z początku XX wieku; najstarszy wskazuje 1876 rok jako datę pochówku, a więc czas, gdy wieś liczyła jeszcze blisko czterysta osób jednego wyznania. *Źródła: K. Mazurkiewicz-Palacz, Dawne cmentarze w powiecie słupskim, Słupsk 2013; E. Müller, Die evangelischen Geistlichen Pommerns von der Reformation…