Lubuń — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Lubuniu założono na wyniesieniu sąsiadującym z dzisiejszym kościołem, a jego granice do dziś znaczy wał kamienno-ziemny; od zachodu i od północy dopełniają go stare nasadzenia drzew. Cmentarz zachował pierwotne rozplanowanie, a większość nagrobków przetrwała w dobrym stanie, z kompletnymi kamiennymi pomnikami i czytelnymi inskrypcjami. Stoją tu obok siebie formy kamienne i żeliwne — krzyże o rozmaitej dekoracji, także z ażurowymi zwieńczeniami belek — a wśród pomników zachował się postument z wizerunkiem anioła. Większość pochodzi z początku XX wieku; najstarszy wskazuje 1876 rok jako datę pochówku. W 1784 roku Lubuń, wieś królewskiego urzędu słupskiego, leżała milę na południe-południowy wschód od Słupska. Obok folwarku mieszkało 12 gospodarzy z sołtysem, półchłop, trzech zagrodników i czterech chałupników-budników; była szkoła i chata pasterska — razem 22 dymy. Wieś była wcielona do kościoła Świętego Piotra na Starym Mieście w Słupsku. Lubuń, po niemiecku Labuhn, leżał w powiecie słupskim, na południe od Słupska. Łebunia w powiecie lęborskim również nazywała się po niemiecku Labuhn i była siedzibą osobnej parafii synodu lęborskiego. W spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku zapisano tu 385 ewangelików, bez katolików. Wieś należała do parafii w Kwakowie; tamtejsza parafia obejmowała prócz Lubunia Crussen, Groß i Klein Silkow, Cunsow-Cothlow (dawny folwark Kończewa), Lulemino i Wendisch Plassow, a nadto gminę córkę w Wobeser. Roman de Malachinski uznał w 2004 …