Żelkówko — cmentarz (ewangelicki)

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz wiejski na północ od wsi, po zachodniej stronie rozdroża ku Komiłowu i Lubuniowi, dziś otoczony lasem; plan zbliżony do kwadratu, niewysokie kamienne ogrodzenie i graniczne nasadzenia dębowe, ponad 80 czytelnych miejsc pochówku z fragmentami nagrobków, inskrypcje z lat 20.–40. XX wiek. 📌 Obie wsie — Żelki i Żelkówko, po niemiecku Groß i Klein Silkow — należały do tej samej parafii ewangelickiej, którą Ernst Müller prowadzi w składzie siedmiu miejscowości: obok nich Krussen, Łebunia, Cunsow, Cothlow, Süllemin i Wendisch Plassow, z gminą córką w Wobeser i Missow. Prawo powoływania duchownego dzielili dziedzice na Quackenburgu i na Żelkówku — ci drudzy jako właściciele zarazem Żelek. 📌 Cmentarze były w Żelkówku dwa. Ten opisany wyżej jest wiejski; drugi, rodowy, należał do rodziny Neumannów, właścicieli wsi od 1852 roku, i leży na południe od zabudowań, na niewielkim wzniesieniu po wschodniej stronie drogi. To niewielkie założenie z resztkami kamiennych wzmocnień i świerkowym starodrzewem granicznym, dziś zamknięte drewnianym ogrodzeniem z żerdzi; stoją na nim dwie mogiły zaznaczone kamieniami narzutowymi — przy jednym z nich nie sposób rozstrzygnąć, czy to grób, czy tylko miejsce pod niego przygotowane. *Źródła: K. Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, 2013; E. Müller, Die evangelischen Geistlichen Pommerns, Szczecin 1912; https://cmentarze.slupsk.pl/gminy/gmina-kobylnica/zelkowko/; https://www.openstreetmap.org/way/1327949545.*