Warcino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W parku pałacowym w Warcinie, na wzgórzu oddalonym o około 500 metrów na południowy wschód od pałacu — dawniej zwanym Kleiner Richtberg, dziś Wzgórzem Bismarcka — leży cmentarz rodowy von Bismarcków z pozostałościami kaplicy grobowej. Zachowały się ściany fundamentowe i fragmenty posadzki kaplicy, kamienne elementy dekoracyjne, a także trzy płyty nagrobne z obramieniami z girland kwiatowych i liści dębu oraz z płaskorzeźbami herbów rodowych. W miejscu kaplicy zaaranżowano lapidarium, a jej pozostałości stanowią główny element jego kompozycji. Kaplica grobowa należy do zespołu pałacowego wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A-352. Warcino, po niemiecku *Varzin*, leżało w ówczesnym powiecie miasteckim i od 1867 roku należało do rodziny von Bismarck, która w znacznej mierze nadała dzisiejszy kształt tutejszemu założeniu pałacowo-parkowemu. W 1879 roku właścicielem Varzina, liczącego 2344,40 hektara, był książę Otto von Bismarck, kanclerz Rzeszy, ale majątek dzierżawił Zutz, a działała w nim fabryka ścieru drzewnego. Początek cmentarzowi dał w 1894 roku pochówek Johanny von Bismarck przy cieplarni przebudowanej na skromną kaplicę; w 1899 roku jej trumnę przeniesiono do Friedrichsruh. Lęborski „Heimat-Kalender” na 1936 rok podaje, że Johanna von Bismarck zmarła 27 listopada; pochowano ją w ciszy, w najwęższym gronie, w tymczasowej kaplicy grobowej, a pastor Schumann z Wussow mówił nad trumną na słowa z Księgi Rodzaju 24, 56: „Nie zatrzymujcie mnie, skoro Pan poszczęścił mo…