Wiatrowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Wiatrowo — po niemiecku Viatrow, a w latach 1938–1945 Steinfurt — leżało w powiecie słupskim w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. 🔴 Pierwszą wzmiankę opis datował dotąd na „1273 albo 1282 rok”; własny wypis rekordu ze Słownika geograficznego podaje jednak rok 1274 i konkretne zdarzenie: książę Mściwój nadał wtedy tutejsze dobra cystersom z Kołbacza. Niemiecka nazwa jest przekształceniem słowiańskiej — Friedrich Lorentz zanotował tu miejscowe formy słowińskie i kaszubskie, co wiąże wieś z peryferiami luterańskiej strefy słowińskiej nad jeziorem Gardno. Przed 1945 rokiem mieszkańcy byli w większości ewangelikami i należeli do parafii w Damnie w okręgu Słupsk-Stare Miasto. 📌 Spis z 2 grudnia 1895 roku prowadzi wieś w dwóch wierszach, których dotąd nie wykorzystano: gmina wiejska liczyła 76 ewangelików i jednego katolika (strona 174, pozycja 135), a obwód dworski 129 ewangelików (strona 184, pozycja 312) — obie jednostki przy tej samej parafii. Własnego kościoła Wiatrowo nie miało; świątynia parafialna stała w Damnie, a we wsi urządzono cmentarz. Ludność liczyła 168 osób w 1910 roku, 167 w 1933 i 198 w 1939. 📌 Cmentarze były tu pierwotnie dwa, a został jeden — tak opisuje to monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego. Zachowany leży na południe od miejscowości, nieopodal Łupawy, po jej wschodniej stronie, i ma kształt kwadratu. 📌 Znajdował się na nim kamień z datą 1864 i inicjałami ANJ — mógł to być kamień znaczący założenie cmentarza albo nagrobek opatrzony samy…