Wiatrowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarze były w Wiatrowie pierwotnie dwa, a został jeden. Zachowany leży na południe od miejscowości, nieopodal Łupawy, po jej wschodniej stronie, i ma kształt kwadratu. Znajdował się na nim kamień z datą 1864 i inicjałami ANJ — według monografii mógł on wskazywać datę założenia cmentarza albo być nagrobkiem z zaznaczonymi samymi inicjałami. Dziś stoi tam rozkopany grobowiec z ogrodzeniem z kamiennych słupków, pozbawionym łańcuchowych przęseł, oraz dobrze zachowany kamień z inskrypcją na kamiennym postumencie. Wiatrowo — po niemiecku Viatrow, a w latach 1937–1945 Steinfurt — leżało w powiecie słupskim w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1274 roku: książę Mściwój II nadał wtedy tutejsze dobra cystersom z Kołbacza. Karl-Heinz Pagel opisuje Viatrow jako dużą wieś nawsiową, połączoną z sąsiednimi gminami wyłącznie zwykłymi drogami polnymi. W 1784 roku Wiatrowo, położone nad Łupawą, liczyło 11 dymów i miało nauczyciela; należało do parafii w Damnie (Dammen) w synodzie słupskim. W Wiatrowie był wtedy folwark, czterech chłopów i trzech zagrodników. Według księgi adresowej majątków rycerskich Pomorza z 1879 roku właścicielem majątku rycerskiego Wiatrowo, po niemiecku Viatrow, był Weinmann. Przed 1945 rokiem wszyscy mieszkańcy byli ewangelikami i należeli do parafii w Damnie w okręgu Słupsk-Stare Miasto. Spis z 2 grudnia 1895 roku ujmuje wieś w dwóch pozycjach: gmina wiejska liczyła 76 ewangelików i jednego katolika (strona 174, pozycja 135…