Kamionek Wielki — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Kamionek Wielki, po niemiecku Groß Steinort, leżał w powiecie elbląskim, nad Zalewem Wiślanym i nadmorską strugą Steinbach. Lokowano go w 1315 roku, gdy komtur elbląski Fryderyk von Wildenberg nadał niejakiemu Arnoldowi dwadzieścia włók na prawie chełmińskim. Cmentarz ewangelicki leży niemal w środku wsi, po wschodniej stronie drogi do Borówca, obok pozostałości pruskiego grodziska z XII wieku. Kerstan podaje, że Kamionek Wielki założył własny cmentarz w 1891 roku, a w 1896 roku postawiono we wsi dzwonnicę z dwoma dzwonami, kupionymi za 500 marek od gminy ewangelickiej w Pangritz-Kolonie. Karta cmentarza z grudnia 1993 roku opisuje jego stan słowami: „liczne nagrobki — zdewastowane”. Naliczono wtedy osiemdziesiąt trzy nagrobki wolnostojące z drugiej połowy dziewiętnastego wieku, nie było ani muru ogrodzeniowego, ani bramy, a najstarszego nagrobka z datą nie odnaleziono. Teren o powierzchni trzydziestu dwóch arów porósł samosiewem i został wchłonięty przez las; na granicy przy drodze zachował się szpaler lip, a przy granicach północnej, wschodniej i zachodniej obsadzenia dębowe. W urzędowym spisie miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku zapisano tu 96 mieszkańców: 87 luteranów i 9 katolików. W tym samym spisie jako parafię luterańską mieszkańców wsi podano Dörbeck (Próchnik), filię Łęcza. W 1869 roku urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej opisywał *Groß Steinort* jako królewską wieś chłopską z dziesięcioma gospodarstwami chłopskimi i 15 zagrodami chałupniczymi. Notował …