Lębork — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz przy ulicy Kaszubskiej w Lęborku, dawnej Spechlshagener Chaussee, zaczął się nie od parafii, lecz od zarazy. 🔴 Rok początku zapisano dwojako — raz jako 1830, raz jako 1831; ten drugi to rok wielkiej epidemii cholery, kiedy miejsce na pochówki wytyczył tu inspektor Schwartz i złożono w nim około 100 ciał. Przez następne sto lat teren leżał na uboczu miasta i nikogo tu nie grzebano. Ewangelicy mieli wtedy swój cmentarz w środku Lęborka, a ich kościół zdążył się już raz przenieść. Farę świętego Jakuba użytkowali do 1637 roku; potem nabożeństwa przeniesiono do sali ratusza, poświęconej 2 grudnia 1638 roku jako kościół Zbawiciela, i tam gmina trwała aż do rozbiórki ratusza w 1874 roku, kiedy stanął dzisiejszy kościół ewangelicki. Od gminy kościelnej świętego Zbawiciela wyszła też zachowana ordynacja porządkująca sprawy cmentarza. W okresie międzywojennym władze miejskie postanowiły zamknąć ciasną nekropolię w centrum i przenieść pochówki na teren przy Spechlshagener Chaussee. W 1932 roku wzniesiono tam kaplicę i ogrodzono obszar — i dopiero wtedy, po stu latach od pochówków epidemicznych, zaczęto chować tu lęborczan. Szło opornie: przyzwyczajenia trzymały mieszkańców przy starym cmentarzu i mało kto chciał kłaść bliskich na nowym. Po 1945 roku usunięto większość niemieckich nagrobków, od lat pięćdziesiątych XX wieku chowano tu katolików, w latach siedemdziesiątych teren powiększono o 6 ha, a dziś jest to jedyna czynna nekropolia miasta i okolicznych parafii wiejskich; …