Stężyca — drugi cmentarz (punkt zachodni)

Z Wikipedii (PL)

Na zachodnim skraju Stężycy, w innym miejscu niż dawny cmentarz ewangelicki przy ulicy 9 Marca, leży stanowisko cmentarne. Położenie stanowiska wskazał Marek Drzewiecki. W jego zbiorze położeń cmentarzy stanowisko nosi nazwę „Stężyca 1”, a punkt przy dawnym cmentarzu ewangelickim — „Stężyca 2”. W źródłach nie znaleziono wyznania ani czasu założenia tego stanowiska. Wojewódzka ewidencja zabytków wykazuje w Stężycy dwa miejsca grzebalne: dawny cmentarz ewangelicki na działce 608 przy ulicy 9 Marca oraz cmentarz katolicki przy ulicy Jana III Sobieskiego. Karta ewidencyjna datuje cmentarz na działce 608 na drugą połowę XIX wieku. Według pruskich ksiąg hipotecznych Stężyca należała do Michała Łaszewskiego, od 1764 roku do jego córki Reginy, zamężnej za Janem Lehwald-Jezierskim, potem do jej dzieci, od 1787 roku do braci Michała i Jana Nepomucena Lehwald-Jezierskich, od 1793 roku do samego Michała, od 1795 roku do Mikołaja Dobrogoyskiego, a od 1801 roku znów do Michała Lehwald-Jezierskiego. W wykazie wasali z 1774 roku dziedzicem mieszkającym w Stężycy jest 41-letni Jan Jezierski, w wykazie z 1775 roku zapisany jako Lehwald-Jezierski. W 1869 roku urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej opisywał majątek rycerski *Adlig Stendsitz* — z przywileju króla Jana Olbrachta z 1495 roku, z dwunastoma przyległymi osadami — z 31 gospodarstwami chłopskimi i ośmioma zagrodami chałupniczymi. Notował tu 52 budynki mieszkalne i 587 mieszkańców, w tym 94 ewangelików i 493 katolików, a także kościół …