Bytów — dawny kościół ewangelicki (ob. św. Katarzyny)

Z Wikipedii (PL)

Bytów, po niemiecku Bütow, był miastem powiatowym w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze, w ziemi lęborsko-bytowskiej — okolicy o przewadze ludności ewangelickiej, z osobnym zjawiskiem Kaszubów ewangelickich. Reformacja objęła miasto w wieku szesnastym, ale po 1637 roku, gdy lenno wróciło do Polski, kontrreformacja oddała katolikom średniowieczny kościół świętej Katarzyny, a duchownego luterańskiego usunięto. Ewangelicy zostali więc bez świątyni i czekali na własną ponad dwa stulecia. Kościół świętej Elżbiety wznieśli dopiero w latach 1848–1854, według projektu Schindlera, wzorowanego na berlińskim kościele świętego Mateusza. Organy stanęły w nim w 1854 roku, a dzwony — z lat 1820 i 1821 — ufundował król Fryderyk Wilhelm III. W 1939 roku miasto liczyło 10 038 mieszkańców. 📌 Po 1945 roku świątynia zmieniła gospodarza w sposób, w jaki na tych ziemiach zdarzało się rzadko — nie dlatego, że zabrakło ewangelików, lecz dlatego, że katolikom spłonął ich własny kościół. Poświęcono ją 24 czerwca 1945 roku pod wezwaniem świętej Katarzyny, a więc tym samym, które trzysta lat wcześniej odebrano luteranom w innym budynku. Dziś jest to rzymskokatolicki kościół parafialny świętej Katarzyny Aleksandryjskiej i świętego Jana Chrzciciela przy ulicy Jana Pawła II 16. 📌 Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków województwa pomorskiego pod numerem A-1809, decyzją z 10 lipca 2007 roku; wykaz opisuje go jako kościół ewangelicki pod wezwaniem świętej Elżbiety, obecnie rzymskokatolicki parafialn…