Polnica — dawny kościół ewangelicki (ob. św. Józefa)

Z Wikipedii (PL)

Polnica, po niemiecku Pollnitz, leżała do 1945 roku w powiecie człuchowskim (Kreis Schlochau), do 1920 roku w rejencji kwidzyńskiej i prowincji Prusy Zachodnie; dziś jest wsią gminy Człuchów. W dziewiętnastym wieku dzieliła się na dwie jednostki — gminę wiejską i obwód dworski — które spisy liczyły osobno. Pruski spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku wykazał w gminie wiejskiej 1022 mieszkańców: 346 ewangelików, 670 katolików i sześciu Żydów, a w obwodzie dworskim 69 osób, wśród nich trzynastu ewangelików i pięćdziesięciu sześciu katolików. Katolicy należeli do parafii w Przechlewie, ewangelicy do Człuchowa. Słownik geograficzny podaje dane z 1868 roku: wieś liczyła wtedy 793 mieszkańców, w tym 493 katolików i 292 ewangelików, a dobra rycerskie 55 osób, wśród nich 37 ewangelików i 18 katolików. We wsi stał katolicki kościół filialny pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej i działała szkoła trzyklasowa. Kościół był drewniany; wzniósł go — jak zapisała wizytacja Trebnica z 1653 roku — starosta człuchowski Latalski. J. Heise w inwentarzu zabytków z 1887 roku datuje drewniany kościół katolicki w Polnicy na 1780 rok, a wizytacja z 1653 roku przypisuje budowę tutejszego kościoła staroście Latalskiemu. Późniejszy Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon des Deutschen Reichs notował tu 1021 mieszkańców i jedną świątynię, katolicką. Kościół ewangelicki wzniesiono w Polnicy w 1912 roku. Wzniesiono wtedy budowlę murowaną: fundament z ciosanego kamienia polnego, ściany z cegły ceramicznej, nad g…