Gdańsk — kaplica św. Gertrudy (Gertrudenkapelle, nieistniejąca)

Z Wikipedii (PL)

Kaplica świętej Gertrudy, wzmiankowana wraz ze szpitalem przed 1342 rokiem, stała pierwotnie poza murami Gdańska, naprzeciw Bramy Długoulicznej, na lewym brzegu kanału Raduni. Podlegała najpierw kościołowi świętej Katarzyny, a od 11 czerwca 1363 roku była filią kościoła Najświętszej Marii Panny — z przywilejem ograniczonym do jednej cichej mszy dziennie, bez śpiewu, kazań i procesji. Jej dzieje to ciąg zniszczeń i przenosin. W 1520 roku spalili ją zapobiegawczo sami mieszczanie wobec zagrożenia krzyżackiego; odbudowaną przeniesiono w 1563 roku wraz ze szpitalem na Zaroślak, a w 1576 roku zniszczono podczas przygotowań do wojny ze Stefanem Batorym. W latach 1581–1582 urządzono ją w centralnej części odbudowanego szpitala. Po Reformacji pełniła funkcje luterańskie: w latach 1632–1635 udzielano w niej chrztów i chowano zmarłych, a obsługiwał ją pastor Elias Hirschfeld — ten sam, który zabiegał o budowę kościoła Zbawiciela. W 1695 roku przeniesiono z niej ołtarz i ambonę do nowej świątyni, a kaplicę zamknięto i rozebrano ze względu na zły stan. 📌 Ksiądz Jakub Fankidejski opisuje ten sam ciąg zdarzeń nieco inaczej — podaje, że kościół obalono z rozkazu magistratu w 1565 roku, szpital umieszczono niedaleko bramy zwanej Petershagen, a na jego miejscu stanął później luterański kościół pod wezwaniem Salwatora. Dodaje przy tym szczegół, którego nie mają inne źródła: cmentarz przy kaplicy zamknięto już w 1538 roku, a pochówki przeniesiono do Bożego Ciała. Zmiana zaczęła się więc od gr…