Gdańsk - Biskupia Górka — cmentarz (mennonickie)

Z Wikipedii (PL)

Ewangelicko-mennonicka nekropolia u stóp Biskupiej Górki leżała w rejonie dawnych ulic Schwarzes Meer, Bischofsgasse i Salvatorgasse — dziś ulic Na Stoku i Salwator, na Zaroślaku. Powstała w pierwszej połowie XVII wieku jako cmentarz założony po zarazie (🟡 źródła podają 1620 albo 1634 rok) i związana była z ewangelickim, luterańskim kościołem Zbawiciela; stąd niemieckie nazwy Neuer Kirchhof i St. Salvator-Kirchhof. Od przełomu XVII i XVIII wieku przyjmowała także pochówki mennonitów, dla których wydzielono południową kwaterę (Mennoniten-Kirchhof), podczas gdy północna należała do parafii Zbawiciela. Na początku XVIII wieku był to — wedle dotychczasowych ustaleń — drugi co do wielkości cmentarz Gdańska, choć całość liczyła około 0,4 ha; chowano tu również ubogich mieszkańców, niezależnie od wyznania. W 1919 roku uznano go za przepełniony, mimo to gdańskie kościoły ewangelickie korzystały z niego do 1945 roku. Zamknięty w 1946 roku, wkrótce potem został zlikwidowany: na jego terenie zbudowano szkołę z boiskiem. Nagrobki się nie zachowały, nie ma też tablicy pamiątkowej. Nie należy go mylić z cmentarzem Salvator Nowy na Chełmie, który ta sama parafia założyła na przełomie XIX i XX wieku. 🟡 Ten sam zespół opisuje w atlasie drugi wpis — Neuer Kirchhof z kwaterą mennonicką i częścią świętego Jana. Czy chodzi o dwie części jednego założenia, czy o jeden obiekt zapisany dwukrotnie, pozostaje do rozstrzygnięcia. 📌 Podział wewnętrzny tego założenia źródła opisują niejednakowo. Na pl…