Damno — kościół ewangelicki (Dammen)

Z Wikipedii (PL)

Damno, po niemiecku Dammen, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze — na ziemi od XVI wieku luterańskiej. Na wzgórzu w środku wsi kościół stał już w XV wieku; poświadczony jest w 1590 roku, a dzisiejszą, neogotycką świątynię wzniesiono w 1879 roku. Ze starszej budowli przeszły do niej ołtarz z 1708 roku z rzeźbioną Ostatnią Wieczerzą i kielich z 1622 roku. Wzgórze kościelne obwiedziono kamiennym murem — to dawny cmentarz przykościelny; drugi, parafialny, założono w drugiej połowie XIX wieku na północ od wsi i powiększono po 1945 roku, a służy do dziś. Wieś była siedzibą dużej parafii ewangelickiej w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto Kościoła Unii Staropruskiej. W 1940 roku liczyła około 4 900 wiernych i obejmowała Damno oraz mniej więcej 14 okolicznych miejscowości; spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wpisuje tę parafię przy Benzinie, Bewersdorfie, Dreßowie, Grapiku, Groß Gluschen, Hebron-Damnitz, Labehn, Liepen, Lojowie, Riefschen, Streßowie i Wiatrowie. Samo Damno miało w tym spisie dwa wiersze: gminę wiejską ze 152 ewangelikami i obszar dworski z 299 ewangelikami oraz 2 katolikami. Znamy też długi szereg tutejszych duchownych. Pierwszy, Michael Zelack, objął urząd w 1563 roku, przez pewien czas wizytował parafie z ramienia książęcych wizytatorów szczecińskich i był tu jeszcze w 1612. Johanna Buntiusa powołał w 1660 roku, gdy miał 21 lat, Peter von Weyher; po 29 latach odszedł stąd na urząd duchownego przy kościołach świętej Anny i Św…