Dobieszewo — dawny kościół ewangelicki (ob. św. Stanisława B.M.)

Z Wikipedii (PL)

Dobieszewo — po niemiecku Groß Dübsow — wzmiankowano w 1294 roku jako Dobessowo, a kościół notowano tu od 1385 roku. Poprzednia świątynia spłonęła w 1715 roku; obecna, szachulcowa, powstała około 1779 roku, co poświadcza data na chorągiewce. 📌 Pożar ma datę dzienną i świadka. Wykaz duchownych pomorskich zapisał przy Michaelu Gugeviusie, pastorze w latach 1683–1732, że za jego urzędowania — 24 czerwca 1715 roku — spłonął kościół wraz ze wszystkimi budynkami parafialnymi. Odbudowa zajęła więc ponad sześćdziesiąt lat, a między jednym a drugim kościołem upłynęły dwa pokolenia. Ciąg duchownych otwiera Liborius Körner, ordynowany w 1573 roku przez biskupa pomezańskiego Georga Venetusa i słupskiego prepozyta Davida Crolla; podczas wizytacji generalnej w 1590 roku jeszcze żył. 📌 Dobieszewo leżało na zachodnim skraju kaszubszczyzny. Linia jej zasięgu w 1778 roku łączyła zachodnią granicę powiatu bytowskiego właśnie z Dobieszewem, Budowem, Łupawą, Damnem, Freist i Rowami — dalej na zachód kazań w tym języku już nie głoszono. Do 1945 roku kościół był ewangelicki i stanowił siedzibę parafii w superintendenturze Słupsk — Stare Miasto, w Kościele Unii Staropruskiej; w 1940 roku liczyła około 3 200 wiernych, miała kaplicę w Dąbrówce, a w Krzyni miejsce, do którego duchowny dojeżdżał z nabożeństwem, a księgi metrykalne prowadzono od 1646 roku. Ostatnim pastorem był Gotthold Lutschewitz, urzędujący w latach 1933–1945. Ludność była niemal wyłącznie ewangelicka: w 1925 roku wśród 356 mieszka…