Dębina — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki dawnej wsi Schönwalde, dziś Dębiny, leży na wzniesieniu na północ od wsi, przy drodze do Rowów (Rowe), na skraju lasu. Była to prostokątna nekropolia o powierzchni około 3200 metrów kwadratowych, wydłużona z północnego zachodu na południowy wschód. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego zwraca uwagę, że pierwotny układ przestrzenny zachował się — zmieniło się tylko otoczenie od południa, gdzie wyrósł las. Wzdłuż granic gęsto nasadzono świerki, z wyjątkiem granicy północnej, którą wyznaczają buki; serwis o cmentarzach ewangelickich powiatu słupskiego notuje wyraźną granicę północno-zachodnią ze świerków i lip, a sam cmentarz określa jako całkowicie zniwelowany. Wieś wzmiankowano w 1493 roku jako własność rodu von Bandemer. Leżała w powiecie słupskim (Kreis Stolp), w rejencji koszalińskiej. W 1784 roku Dębina liczyła 17 dymów i miała nauczyciela; do dóbr należały chaty leśne Cudry-Rook i Poromb oraz 12 chat rybackich w Rowach. Mieszkańcy należeli do parafii w Rowach w synodzie słupskim. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wykazał w gminie wiejskiej 127 ewangelików i jednego katolika, a w 1925 roku katolików było dwóch. W 1939 roku wieś liczyła 274 mieszkańców w 68 gospodarstwach domowych. Własnego kościoła Dębina nie miała — należała do parafii w Rowach, w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto, w Kościele Unii Staropruskiej. Ostatnim nauczycielem był Bruno Jannke. Karl-Heinz Pagel podaje, że 9 marca 1945 roku Armia Czerwona zajęła wieś bez w…