Rumia — dawny kościół ewangelicki (nieistniejący)

Z Wikipedii (PL)

Rumia — po niemiecku Rahmel — była wsią i majątkiem rycerskim w powiecie wejherowskim. 📌 Sama nazwa jest starsza od wsi: pochodzi od strumienia Rumpna, słowiańskiego określenia, które dało nazwę i osadzie, i dzisiejszej rzece Zagórskiej Strudze. Zanim ewangelicy z Rumi, Zagórza i Szmelty doczekali się własnej świątyni, jeździli do kościołów w Wejherowie, Małym Kacku i Bolszewie. Neogotycki kościół ewangelicki wzniesiono tu w latach 1858–1859 według projektu Fritza Schwabego; kamień węgielny położono 12 sierpnia 1858 roku, a w fundamentach umieszczono kapsułę czasu. Miejscowa parafia powstała w 1859 roku 🟡 — źródła niemieckie podają rok 1861 — i obejmowała aż trzydzieści cztery miejscowości w okręgu wejherowskim; w 1937 roku liczyła 250 wiernych. Ewangelicy byli tu mniejszością wśród katolickiej większości. Pruski spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku notuje na 808 mieszkańców 157 ewangelików, 646 katolików, dwóch innych chrześcijan i troje Żydów, a spis z 1 grudnia 1910 roku — 1 028 mieszkańców, z czego 166 wyznania ewangelickiego, przy 581 osobach mówiących po niemiecku. We wsi stał także katolicki kościół parafialny świętego Mikołaja, do którego parafii należały Rumia, Kazimierz, Janowo i Louisenhof, z filią w Redzie; w 1867 roku liczyła 3 626 dusz, a w 1887 — 4 546. Kościół ewangelicki działał do 1945 roku. Po wojnie i wysiedleniu ludności niemieckiej opuszczony i częściowo zniszczony budynek przebudowano, włączając go w zabudowania szkoły podstawowej przy ulicy Kościel…