Ciekocinko — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Ciekocinko było obszarem dworskim i w pruskich spisach liczono je osobno od wsi Ciekocino. Oba zapisy mówią to samo o wyznaniu: spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zapisał w gminie wiejskiej Ciekocino 138 ewangelików, a w obszarze dworskim Ciekocinko 216 — i w żadnym z nich ani jednego katolika. Wszyscy oni należeli wówczas do parafii ewangelickiej w Osiekach Lęborskich. Dobra przechodziły z rąk do rąk. W 1731 roku ich dziedzicem, a przy tym panem Uhlingen i Osiek Lęborskich, był Gneomar Reinhold von Krockow, starosta i sędzia ziemski; ten sam ród sprawował patronat nad kościołem w Osiekach, do którego tutejsi ewangelicy chodzili. Bliżej domu dostali świątynię dopiero pod koniec XIX wieku: od 1888 roku w Ciekocinie pracował wikariusz, kościół poświęcono 18 października 1891 roku — w tygodniu, w którym w powiecie lęborskim poświęcono trzy kościoły naraz — a w 1903 roku wydzielono z parafii osieckiej samodzielną parafię. Rodzina Ewest objęła majątek w 1905 roku, władała nim do 1934 i w 1910 roku wzniosła zachowany do dziś pałac. Cmentarz, o którym tu mowa, jest rodowym cmentarzem Ewestów. Leży po południowej stronie zespołu dworsko-parkowego, na skraju lasu, na działce numer 362, i jest obiektem odrębnym od cmentarza ewangelickiego oraz dawnego kościoła ewangelickiego w Ciekocinie, oddalonych o około 1,3 km. Wpisano go do rejestru zabytków razem z całym zespołem dworsko-parkowym z folwarkiem i parkiem krajobrazowym pod numerem A-1669, decyzjami z 8 lipca 1998 i 31 październ…