Sarbsk

Z Wikipedii (PL)

Sarbsk — po niemiecku Sarbske, w latach 1938–1945 Sarsen — miał kościół, który nigdy nie był samodzielną parafią, a mimo to przetrwał cztery i pół stulecia jako miejsce nabożeństwa. 📌 Była to świątynia dworska rodu Sarbskich, luterańska już przed 1583 rokiem. Budowę ukończono w 1598 roku, co poświadcza chorągiewka, a złożyły się na nią wspólnym kosztem rody Jatzkow, Röpke i Selaw wraz z Weiherami; wnętrze zdobił rzeźbiony ołtarz z Ukrzyżowaniem i Wieczerzą Pańską. Od 1658 roku Sarbsk był filią Łeby: nabożeństwo odprawiano tu co trzecią niedzielę, później co drugą, a duchowny dojeżdżał z miasta. 🔴 Urząd nauczyciela kościelnego dziedziczyła przy tym jedna rodzina — Sylvestrowie trzymali go przez blisko sto pięćdziesiąt lat. W parafii bez własnego pastora to właśnie nauczyciel był tym, kto trwał. 📌 Kościół istniał już przed Reformacją — kroniki kościelne kładą pierwszą świątynię na czas po 1400 roku — jako filia Łeby i razem z nią przeszedł na luteranizm; wykaz duchownych pomorskich prowadzi Łebę z Sarbskiem jako filią, a listę tamtejszych pastorów otwiera Zetzke, wzmiankowany przy wizytacji 23 stycznia 1560 roku. 📌 Ksiądz Jakub Fankidejski wyjaśnia przy tym, dlaczego ziemia lęborska i bytowska pozostała ewangelicka. Gdy w 1637 roku oficjał pomorski Judycki przybył odzyskać kościół w Łebie, stanowczo oparł mu się Ernst Wejher, ówczesny patron. „Podobno za tym przykładem Wejhera poszli wtedy i inni panowie ziemi bytowskiej i lawenburskiej, w skutek czego wszystkie kościoły tute…