Gdańsk-Nowe Szkoty — dzielnica bez odrębnego kościoła ewangelickiego

Z Wikipedii (PL)

Nowe Szkoty, po niemiecku Neuschottland, to dawna osada podgdańska, dziś część miasta. Nazwa pamięta szkockich osadników, którzy w czasach nowożytnych zakładali pod Gdańskiem własne przedmieścia. Ewangelicy stanowili tu z czasem większość mieszkańców, ale własnej świątyni dzielnica nigdy nie otrzymała; opieką duszpasterską obejmowały ją kościoły sąsiednich parafii, wśród nich wymieniany bywa kościół Chrystusa przy dzisiejszej ulicy Mickiewicza we Wrzeszczu, poświęcony w 1916 roku. ⚠ Nowych Szkotów nie należy mylić ze Starymi — po niemiecku Altschottland, Schottland — leżącymi przy dzisiejszej Siedlcach osadą starszą i osobną, o dziejach nieporównanie lepiej udokumentowanych. To do Starych Szkotów odnoszą się wszystkie znane nam przekazy o gdańskich dysydentach, i tylko tam wolno je odnosić. 📌 Dzieje tamtej osady warto tu przywołać, bo tłumaczą samą nazwę obu. Po spaleniu przedmieść w 1520 roku Stare Szkoty, należące do biskupa włocławskiego, odbudowano, a biskupi szukali dla nich osadników. Znaleźli ich wśród wychodźców z Niderlandów, którzy opuścili ojczyznę z powodu prześladowań religijnych; Gdańsk odmówił im wstępu, podejrzewając o anabaptyzm, biskupi natomiast tolerowali ich jako pracowitych rzemieślników i kramarzy — ku niezadowoleniu gdańskich cechów. Od 1539 roku miasto zabiegało o ich usunięcie. Za biskupa Hieronima Rozrażewskiego Gdańsk skarżył się, że w Szkotach cierpi się anabaptystów, którzy posunęli się do sprowadzenia sobie duchownego z Niderlandów i zwożenia …