Lębork — Kaplica Ewangelicko-Augsburska

Z Wikipedii (PL)

Kaplicę ewangelicką w Lęborku wzniesiono w 1870 roku na cmentarzu ewangelickim przy dzisiejszej ulicy Wojska Polskiego, dawnej Stolper Chaussee, pierwotnie jako kaplicę cmentarną. Neogotycka budowla z cegły, założona na planie zbliżonym do kwadratu, składa się z podpiwniczonego korpusu, kruchty i półkolistej apsydy z aneksami, dostawionej później. Korpus nakryto dachem naczółkowym z sygnaturką zwieńczoną krzyżem, a elewacje zdobią ostrołukowe blendy, lizeny i ceramiczne gzymsy. Kaplicę wpisano do rejestru zabytków 17 sierpnia 2009 roku pod numerem A-1855. Dziś jest czynnym kościołem filialnym parafii ewangelicko-augsburskiej w Słupsku oraz miejscem spotkań ekumenicznych i wydarzeń kulturalnych. Fara świętego Jakuba służyła lęborskim luteranom do 1637 roku; notatka z lęborskiego archiwum parafialnego, przytoczona przez Franza Schultza, mówi, że zbór miał ten kościół „120 lat”. Kontrreformacja odebrała kościoły patronatu królewskiego, a zbór przeniósł się do sali ratusza, poświęconej jako kościół Zbawiciela 2 grudnia 1638 roku. W 1639 roku, 21 marca, oficjał Maciej Jan Judycki zawarł na czterdzieści lat kontrakt z „magistratem i całą gminą lęborską, przywiązaną do czystej konfesji augsburskiej”. Miasto płaciło odtąd ryczałtem sto dwadzieścia grzywien pruskich rocznie zamiast spowiedniego, ofertorium, kolędy i mesznego, a osobno pół imperiała za ślub, piętnaście groszy za chrzest i dziesięć za pogrzeb; kto nie mógł zapłacić z ubóstwa, miał być potraktowany miłosiernie. Lęborski…