Lębork — Kaplica Ewangelicko-Augsburska

Z Wikipedii (PL)

Kaplicę ewangelicką w Lęborku wzniesiono w 1870 roku na cmentarzu ewangelickim przy dzisiejszej ulicy Wojska Polskiego, dawnej Stolper Chaussee, pierwotnie jako kaplicę cmentarną. Neogotycka budowla z cegły, założona na planie zbliżonym do kwadratu, składa się z podpiwniczonego korpusu, kruchty i półkolistej apsydy z aneksami — dostawionej później, o czym świadczą różnice w materiale i detalu. Korpus nakryto dachem naczółkowym z sygnaturką zwieńczoną krzyżem, a elewacje zdobią ostrołukowe blendy, lizeny i ceramiczne gzymsy. 📌 Ewangelicy lęborscy tracili świątynie już wcześniej. Fara świętego Jakuba służyła im do 1637 roku — Schultz liczy ten okres na sto dwadzieścia lat — po czym kontrreformacja odebrała kościoły patronatu królewskiego i zbór przeniósł się do sali ratusza, poświęconej jako kościół Zbawiciela 2 grudnia 1638 roku. Nabożeństwa odprawiano tam aż do rozbiórki ratusza w 1874 roku, kiedy stanął nowy kościół ewangelicki. Kaplica cmentarna z 1870 roku była więc o cztery lata starsza od niego — i to ona jedna przetrwała jako miejsce ewangelickiego nabożeństwa. Wnętrze jest jednoprzestrzenne, przykryte drewnianym, malowanym na zielono stropem. Znaczna część wyposażenia pochodzi z dawnych świątyń ewangelickich okolicy: krucyfiks, ławki, dwie fisharmonie oraz kielich i misa chrzcielna z kościoła w Janowicach. Najcenniejsza jest polichromowana ambona ze Słuszewa, utrzymana w zieleni i ozdobiona malowanymi wizerunkami czterech ewangelistów; chrzcielnicę i ołtarz wykonano …