Chojnice — kościół i szpital św. Jerzego (epizod ewangelicki 1555–1618)

Z Wikipedii (PL)

Szpital i kościół przyszpitalny świętego Jerzego stały na Przedmieściu Gdańskim, przed Bramą Kamieńską. Dokładne położenie budowli nie jest znane. Kościół spłonął w 1656 roku i nie został odbudowany, a mapy z dwudziestego wieku go nie pokazują. W całym mieście na arkuszu Messtischblattu 2371 Konitz nie ma ani jednej sygnatury cmentarza, choć cmentarze w Chojnicach istniały. Fundacja pochodzi z czasów wielkiego mistrza Winrycha von Kniprode, sprawującego urząd w latach 1351–1382; dokładny rok nie jest znany, a inwentarz zabytków notuje kaplicę po raz pierwszy w 1385 roku. Wraz z kościołem powstały szpital i cmentarz. Fankidejski opisuje budowlę: wzniesiono ją w konstrukcji ryglowej, pokryto dachówką, a w małej wieży wisiał jeden dzwon. Wewnątrz była posadzka ceglana i sufit z desek, a w rzeźbionym, złoconym ołtarzu stała pięknie wykonana figura świętego Jerzego. W obszernym szpitalu mieszczono licznych ubogich; początkowo chodzili oni co dzień na modlitwę do pobliskiego kościółka, a duchowny z fary przybywał tu z mszą tylko od czasu do czasu. Zmienił to mieszczanin Marcin Ditlef, który w 1385 roku ufundował przy świętym Jerzym osobną posadę wikarego. Zatwierdził ją wielki mistrz Konrad Zöllner von Rothenstein — według Fankidejskiego w następnym, 1386 roku, według inwentarza zabytków jeszcze w 1385. Zachowany dokument erekcyjny wylicza obowiązki wikarego: codziennie odprawiać mszę w kaplicy, udzielać sakramentów chorym i ubogim oraz odprowadzać zmarłych do grobu; za to miał p…