Słupsk — dawna kaplica luteranów separowanych (ob. cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła)

Z Wikipedii (PL)

Cerkiew prawosławna Świętych Apostołów Piotra i Pawła przy ulicy Krasińskiego 5 w Słupsku, po niemiecku Stolp, powstała w 1898 roku jako kaplica luteranów separowanych — niewielkiego Kościoła, który w połowie dziewiętnastego wieku odłączył się od pomorskich staroluteranów. Dzieje tej wspólnoty opisał Jan Wild. W 1850 roku zwolennicy Heinricha von Belowa i Karla Wolffa odłączyli się od Kościoła staroluterańskiego i ustalili porządek dla wspólnoty liczącej około półtora tysiąca wyznawców; jej urzędowa nazwa brzmi w przekładzie: Ewangelicko-Luterańska Separowana Gmina Kościelna. W 1861 roku należało do niej 2082 wiernych, z czego w samym Słupsku czterdziestu sześciu. Nabożeństwa odprawiano w mieście początkowo w prywatnych mieszkaniach, a od 1884 roku w osobnej kaplicy przy dzisiejszej ulicy Długosza 22. Znał ją Walther Bartholdy: w dziejach Słupska wydanych w 1910 roku zapisał, że kaplicę gminy separowanej przy Fruchtstraße oddano 10 sierpnia 1884 roku. Słupski zbór uzyskał formalne podstawy w 1889 roku, a pod koniec stulecia miasto stało się głównym ośrodkiem całego ruchu, którego centrala mieściła się przedtem w Radosławiu (Coccejendorf) pod Sławnem. W listopadzie 1897 roku zapadła decyzja o budowie nowego, większego domu Bożego. Działkę przy Poetenstrasse odkupiono od państwa Voeltze, 4 marca 1898 roku pastor Friedrich Willer położył kamień węgielny, a 5 czerwca tego samego roku kaplicę poświęcono; robót nie przerwano mimo mrozów. Wild zwraca uwagę na nietypowe położenie b…