Strój liturgiczny

Strój liturgiczny w Kościele luterańskim jest zróżnicowany. W Polsce dopuszczone są trzy stroje: czarna toga z białą białą befką, biała komża nałożona na czarną togę z białą befką, jasna tunika typu skandynawskiego ze stułą.

Historycznie w Prusach w XIX wieku czarna toga stała się jedynym strojem liturgicznym. Na wzór profesora teologii — samego Marcina Lutra — duchowni przyjmowali togę jako strój usługowy. Przez kontakty ewangelików Europy Środkowej trafiła do krajów ościennych.

Inne regiony zachowały swoje lokalne stroje: komżę, albę, stułę, ornat, kapę. W Skandynawii i USA nadal używa się tradycyjnych strojów.

Formuła zgody jednoznacznie stwierdza: nikt nie będzie potępiał drugiego, jeśli tylko w nauce i sprawowaniu sakramentów są zgodni. Niezgodność w stroju nie znosi zgodności w wierze — to stara i godna zapamiętania zasada.

Strój jest wyrazem szacunku dla liturgii, ale nie jest warunkiem jej poprawności.