Świętość, święci i ich kult

Świętość w rozumieniu luterańskim zaczyna się od Chrztu. Człowiek zostaje poddany działaniu Ducha Świętego i Bożej obietnicy. Grzesznik, kiedy Duch obudzi w nim wiarę, otrzymuje sprawiedliwość Chrystusa. Ale żyje nadal jako człowiek chory na grzech pierworodny.

Człowiek jest zarazem usprawiedliwiony i grzeszny. Usprawiedliwiony, bo Bóg patrzy na niego przez pryzmat darowanej sprawiedliwości Chrystusa. Grzeszny, bo bunt wobec Boga ciągle w nim trwa. Walka z tą skłonnością trwa przez całe życie chrześcijanina.

Dobre uczynki nie są podstawą zbawienia — są owocami wiary i wyrazem wdzięczności. Kiedy człowiek zostaje wyzwolony z konieczności zasłużenia sobie na zbawienie, może służyć bliźniemu w miłości. Nie ma w luteranizmie żadnych szczególnych świętości. Każdy wierzący jest świętym — nie ze względu na zasługi, ale dzięki działaniu Ducha.

Odrzucamy kult świętych i pośrednictwo Marii. Jedynym pośrednikiem jest Jezus Chrystus. Maria jest czczona za wiarę i posłuszeństwo, ale nie modlimy się do niej. Święci mogą być wzorem do naśladowania, ale nie prosimy ich o pomoc.