Rzeczy ostateczne i życie wieczne

Śmierć dla Lutra była przede wszystkim zapłatą za grzech. To nie tylko wydarzenie biologiczne — to doświadczenie gniewu Bożego. Dlatego śmierć łączy się ze strachem, który wyróżnia człowieka wśród stworzeń.

Jednocześnie śmierć oznacza koniec grzechu. Bóg czyni z niej swojego sługę. Dla wierzącego nie jest ona ostatecznym doświadczeniem gniewu, ale przejściem drogą, którą przeszedł już Boży Syn. Przygotowaniem do niej jest doświadczenie zbawczego dzieła Jezusa Chrystusa darowanego z łaski przez wiarę.

Po śmierci następuje sąd. Zwycięży będzie zmartwychwstanie — ciała i duszy. Ciąg dalszy to życie wieczne z Bogiem dla wierzących i wieczna śmierć dla niewierzących. Na sądzie ostatecznym dobre uczynki wierzących będą nagrodzone — nie jako podstawa zbawienia, ale jako część obietnicy Bożej.

Luter odrzucił naukę o czyśćcu, bo nie ma dla niej podstaw w Piśmie. Zamiast tego mówił o „śnie„ — człowiek po śmierci czeka na zmartwychwstanie otoczony obietnicami Słowa Bożego. Czeka w łonie Abrahama, co dla Lutra symbolizowało Słowo, przez które Bóg go chroni.

Tysiącletnie panowanie na ziemi — millenaryzm — też zostało odrzucone. Królestwo Boże nie jest politycznym państwem na ziemi.