Typy pobożności ewangelickiej

Pobożność ewangelicka nie jest jedną formułą. Jest wiele dróg, na których człowiek spotyka Boga. W tradycji luterańskiej można wyróżnić kilka typów pobożności.

Pierwszy to pobożność sakramentalna — życie wokół Chrztu i Wieczerzy Pańskiej. Każde wydarzenie życia — od narodzin przez ślub do śmierci — ma swój wymiar sakramentalny.

Drugi to pobożność słowa — codzienna lektura Pisma, medytacja, rozmowa o wierze. Jest ciągła, niewymuszona, dzięki temu dostępna każdemu.

Trzeci to pobożność wspólnotowa — udział w nabożeństwach, spotkaniach, wspólna modlitwa i piosenka. Kościół nie jest zbiorem jednostek, ale wspólnotą.

Czwarty to pobożność codzienna — praca, rodzina, życie publiczne. Dla Lutra wszystko miało wymiar duchowy. Rzemieślnik przy warsztacie modlił się inaczej niż mnich w celi, ale oboje żyli przed Bogiem.

Wszystkie te typy się przemieszują. Człowiek może jednego dnia uczestniczyć w Komunii Świętej, drugiego czytać Biblię, trzeciego pracować i wszystko jest formą pobożności.