Gdańsk-Główne Miasto — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Przy luterańskim kościele świętego Jana Chrzciciela i świętego Jana Apostoła na Głównym Mieście (Rechtstadt) leżał cmentarz przykościelny — Kirchhof — między ulicami Świętojańską i Minogi, dawnymi Johannisgasse i Neunaugengasse. Powstał wraz z kościołem w XIV wieku: budowę właściwej świątyni rozpoczęto około 1370 roku, 28 stycznia 1456 roku uzyskała ona rangę kościoła parafialnego północnej części Głównego Miasta, a w 1465 roku zakończono przesklepianie wnętrza. Cmentarz zajmował około 0,1 hektara na długim, wąskim pasie przy północnej ścianie kościoła; od zachodu, od ulicy Minogi, zamykał go mur z bramą; druga brama znajdowała się przy prezbiterium, od ulicy Świętojańskiej. Na początku XVIII wieku wzniesiono kaplicę cmentarną, przylegającą od zachodu do nawy północnej. W 1807 roku cmentarz uznano za przepełniony. Według przewodnika G. Löschina z 1853 roku na cmentarzu świętego Jana stał zbudowany w 1576 roku dom szkoły świętego Jana, którą w 1848 roku przeniesiono do nowego budynku przy ulicy Świętego Ducha. Löschin wyjaśnia, że szkoły były dawniej ściśle związane z kościołami, a nauczyciele i uczniowie musieli codziennie śpiewać w nich jutrznię — stąd budynki szkolne na cmentarzach przykościelnych. Był katolicki, a od 1559 roku — odkąd urząd przy kościele objął pierwszy pastor ewangelicki — do 1945 roku luterański. W sierpniu 1945 roku kościół przejął polski Kościół ewangelicki, w 1960 roku przekazano go miastu, w 1991 roku rzymskokatolickiej diecezji gdańskiej, a w 1995 …