Gdańsk-Siedlce — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Ewangelicki cmentarz świętej Barbary (St. Barbara-Kirchhof) na gdańskich Siedlcach założono w 1869 roku jako nekropolię parafii ewangelickiej przy kościele świętej Barbary na Długich Ogrodach; poświęcono go 2 grudnia tego roku. Leżał między dzisiejszymi ulicami Powstańców Warszawskich, Bema, Zakopiańską, Pankiewicza i Legnicką, na terenie lekko wznoszącym się ku północy i uformowanym w tarasy. Był ogrodzony, a trzy aleje podłużne i cztery poprzeczne dzieliły go na kwatery. Dzwonnica z dzwonem odlanym w 1626 roku stanęła przy nim 31 października 1925 roku. Powierzchnię cmentarza źródła podają rozbieżnie — jako 3,99 oraz jako 1,69 hektara. W spisie ksiąg metrykalnych z 1908 roku Bär podaje dla parafii świętej Barbary księgi chrztów od 1573 roku, ślubów od 1567 i zmarłych od 1816. Cmentarz urządzono na przedmieściu: Siedlce spłonęły doszczętnie w 1813 roku, w 1814 połączono je komunalnie z Gdańskiem, a umowa o wymianie terytoriów z 31 lipca 1834 roku ostatecznie przyznała je miastu. Osobne księgi parafialne zaczęto tu prowadzić w latach 1892–1895, a ewangelicki kościół Zbawiciela (Heilandskirche) stanął w 1901 roku. Według księgi adresowej z 1910 roku nowym cmentarzem świętej Barbary w Siedlcach, przy Weinbergstraße 1, zarządzał inspektor cmentarny Gnibba. W 1919 roku przewodnik „Handbuch für die Evangelischen in Danzig” nazywa go największym pojedynczym cmentarzem miasta i podaje jego adres: przed Bramą Nowe Ogrody (Neugarter Tor), Weinbergstraße 1. W 1919 roku ogrodniczką cm…