Gdańsk - Stare Przedmieście — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

U północno-wschodniego podnóża Biskupiej Górki, w rejonie zwanym dawniej Czarnym Morzem (Schwarzes Meer), między dzisiejszymi ulicami Na Stoku, Salwator i Mennonitów, leżała ewangelicka nekropolia zwana Neuer Kirchhof. Nazwa szła tu za kościołem, nie odwrotnie: John Muhl zanotował, że stary cmentarz kościoła Zbawiciela, położony powyżej Raduni, nazwano „Salvatorkirchhof” po raz pierwszy w 1657 roku, a wcześniej mówiono o nim zawsze „nowy cmentarz świętych Piotra i Pawła”. Wyrósł z niego cały zespół. Początek dała nekropolia założona po zarazie 1620 roku: jej część południową zajął Mennoniten-Kirchhof, później przekształcony w St. Salvator-Kirchhof, cmentarz parafii Zbawiciela, a część północną — St. Johannis-Kirchhof o powierzchni 0,4 ha. Był to cmentarz ewangelicki z kwaterą mennonicką. Sama parafia Zbawiciela zaczęła prowadzić metryki w 1635 roku — tak podaje spis ksiąg kościelnych Prus Zachodnich Bära z 1908 roku — pogrzeby wpisywała od 1784, a konfirmacje od 1843; około 1890 roku Harnoch liczył w niej 3000 dusz. Chowano tu do 1945 roku; w 1946 roku cmentarz zamknięto i zlikwidowano, a na części terenu stanęła Szkoła Podstawowa numer 21 przy ulicy Na Stoku. Miejsce nie zniknęło z papierów: gminna ewidencja zabytków miasta Gdańska prowadzi je pod pozycją 3559 jako teren dawnego cmentarza ewangelickiego Zbawiciela (St. Salvator Kirchhof) w granicach działek 150 i 151 obrębu 80, z wyłączeniem istniejącej zabudowy. Pamiątką pozostał zachowany szachulcowy kościół mennonitów z …