Biebrowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Biebrowo — po niemiecku Bebbrow, a w zapisie z 1523 roku Bebberow — było wsią i majątkiem ziemskim (Rittergut); dziś leży w gminie Choczewo, a do 1945 roku należało do powiatu lęborskiego (Kreis Lauenburg i. Pom.) w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Biebrowo wchodziło w skład dóbr rodziny Jatzkow: w 1523 roku wśród czterech zobowiązanych do służby wojennej szlachciców tego nazwiska wymieniono Jürgena Jatzkowa „to Bebberow”, a list lenny z 3 lipca 1527 roku objął Jackowo, Biebrowo, Sasino, Zwartowo, Borkowo, Bargędzino, Kierzkowo i Przebendowo. Później wieś trzymali von Somnitzowie. Urząd landrata wspólnego powiatu lęborsko-bytowskiego sprawował od 16 czerwca 1794 do 23 września 1800 roku von Somnitz, dziedziczny podkomorzy (Erbkämmerer) na Bebbrowie, Jackowie i Uhlingen. Od 1 października 1907 roku Biebrowo i Jackowo znalazły się znowu w jednym ręku — Franza Fließbacha. W dawnym wykazie szlacheckich wsi ziemi lęborskiej, przedrukowanym przez Cramera, Bebberow należy do parafii w Osiekach (Ossekische Kirche); potwierdza to opis z 1784 roku, według którego wieś leżała nad jeziorem i nad Bałtykiem, miała folwark, pięciu zagrodników i dziesięć dymów, a parafialnie („eingepfarrt”) należała do Osiek. Biebrowo leżało trzy mile na północ-północny wschód od Lęborka; przy wsi rósł niewielki las sosnowy, a mieszkańcy łowili ryby. W XIX wieku osuszono jezioro, nad którym leżała wieś. W 1865 roku ówczesny właściciel Biebrowa Otto Krause i właściciel Jackowa Wilhelm Fließbach za…