Zolnica ( Dąbrowa Brzezińska ) — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Zolnicy leży około trzystu metrów na północny wschód od dawnej osady, na skraju Puszczy Wierzchucińskiej. Jest niewielki — mierzy mniej więcej piętnaście na piętnaście metrów. Prowadzi do niego aleja starych buków, a granice wyznacza kamienny mur wraz z rosnącymi przy nim drzewami. Wnętrze dzieli się wyraźnie: po lewej stronie od wejścia leżą kwatery grobów pojedynczych, z których cztery pozostają czytelne mimo połamanych tumb i rozbitych nagrobków; środek zajmują duże kwatery obramowane lanymi krawędziami betonowymi, z licznymi kamieniami polnymi; prawą stronę zaś — jedno wielkie pole grobowe w betonowej ramie. Wszędzie leżą ułamki grubych płyt; żaden fragment z inskrypcją się nie zachował. W źródłach nie znaleziono daty założenia cmentarza; karta ewidencyjna z 30 października 1985 roku podaje jako datę zamknięcia rok 1945. Według opisu z 1784 roku Zolnica była dzierżawą urzędu lęborskiego, położoną półtorej mili na północny wschód od Lęborka i oddaną w dzierżawę wieczystą. Zolnica, po niemiecku Sollnitz, była osadą położoną dwa kilometry na wschód od Dąbrowy Brzezińskiej (Damerow), w dzisiejszej gminie Łęczyce. Przed 1945 rokiem należała do gminy wiejskiej Wysokie (Hohenfelde) w obwodzie urzędowym Schweslin, w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg in Pommern), a więc w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. W 1945 roku osadę spalono i zrównano z ziemią. Franz Schultz pisał, że Sollnitz brzmiało raczej jak nazwa pola niż rzeczywista nazwa miejscowa: w 1784 r…