Kębłowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Kębłowo, po niemiecku Kamlau, było majątkiem szlacheckim w Kreis Neustadt in Westpreußen; dziś leży w powiecie wejherowskim. Wieś wzmiankowano już w 1354 roku. Wykaz wsi parafii Luzino, wydrukowany na stronie 471 zbioru wizytacji archidiakonatu pomorskiego, zastał Kębłowo jako wyłączną własność panów Lubockich, a mieszkających w nim czternastu chłopów tak ubogich, że nie płacili mesznego — korca żyta i tyleż owsa — do którego byli zobowiązani. 🔴 Datowanie tej strony jest sporne: Franz Schultz, który ją cytuje, odnosi ją do wiadomości kościelnych z około 1600 roku, wydawca zbioru zaś wywodzi całą tę partię z kodeksu pelplińskiego, opisanego jako wizytacja biskupa Mikołaja Alberta Gniewosza z 1649 roku. Właścicieli Kębłowo miało wielu. Po Lubockich przyszli Czapscy — około 1624 roku wieś była miejscowością główną ich czteroczłonowego klucza i to tutaj doręczano im pozwy, a w Wielkanoc 1692 roku zmarł bezpotomnie Peter Czapski, dziedzic Luboczyna i Kębłowa, ławnik puckiego dystryktu szlacheckiego. Jan Jerzy Czapski zastawił dobra 1 sierpnia 1725 roku u von Rybińskiego, w 1758 przejęli je Przebendowscy, a w 1789 roku Kębłowo było szlacheckim folwarkiem i wsią o 17 paleniskach. Od 1834 roku majątek należał do landrata barona von Platen. W połowie XIX wieku przestał istnieć jako całość: umowa notarialna z 18 maja 1855 roku i umowy sądowe z 1860 i 1864 rozdzieliły go na Kębłowo, Platenrode z młynem kębłowskim i Schloß Platen. Kębłowo, liczące wówczas 3390 mórg, przeszło do Johannes…