Bąkowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Własny cmentarz w Bąkowie założono przypuszczalnie w drugiej połowie dziewiętnastego wieku; po 1945 roku stał się nieczynny. Leży około 150 metrów na południowy wschód od szosy Gdańsk–Lublewo, na tyłach dawnego folwarku, później państwowego gospodarstwa rolnego, na małym wzniesieniu opadającym ku południowi; od północnego wschodu przylega do drogi gruntowej. Zajmuje 0,25 hektara, a jego rzut jest nieregularny, zbliżony do prostokąta. Około osiemnastu dóbr szlacheckich Wyżyny Gdańskiej — a wśród nich Bąkowo i przynależne do niego Golmkowo — było wedle przywilejów krzyżackich zobowiązanych do dziesięciny na rzecz katolickiego kościoła w Świętym Wojciechu. Wkrótce po 1525 roku luteranizm zaczął się przyjmować także na wsi pod Gdańskiem. W tym czasie właściciele odmówili i dziesięciny, i udziału w kosztach budowy kościoła oraz szkoły. Dekrety królewskie z 1609 i 1640 roku obowiązek potwierdziły. W 1643 roku bracia von Jatzkow, właściciele dóbr Nexin, odmówili ponownie, ponieważ byli protestantami. Pozwał ich proboszcz ze Świętego Wojciecha, Jacobus Weidmann. W 1648 roku Trybunał Koronny w Piotrkowie rozstrzygnął przeciwko nim i tym samym przeciwko wszystkim luterańskim dziedzicom dóbr wcielonych do Świętego Wojciecha. Zniesiono ten ciężar w dziewiętnastym wieku. Kościół w Lublewie, do którego chodzili bąkowscy ewangelicy, stał wedle przywileju z 1349 roku. Ostatniego proboszcza katolickiego, Valentinusa Leopolitę, wzmiankowano w 1557 roku, a w 1562 roku świątynia stała się lute…