Zaskoczyn — cmentarz ewangelicki
Saskoschin
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- gdański
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Cmentarz poewangelicki w Zaskoczynie ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków gminy Trąbki Wielkie pod pozycją 146; pod sąsiednią pozycją 145 ewidencja wymienia grobowiec dawnego właściciela majątku. Własnego kościoła wieś nie miała. Został po tutejszych ewangelikach cmentarz, po 1945 roku nieczynny. Zaskoczyn — po niemiecku Saskoschin — był przed 1945 rokiem majątkiem rycerskim na Wyżynie Gdańskiej, w powiecie gdańskim wyżynnym (Kreis Danziger Höhe): do 1920 roku w Prusach Zachodnich, w rejencji gdańskiej, w latach 1920–1939 w Wolnym Mieście Gdańsku, a w latach 1939–1945 w okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie (Reichsgau Danzig-Westpreußen). Według Aleksandra Klempa (1994, s. 227) arianin Andrzej Wiszowaty, który w 1648 roku z powodu działań wojennych przeniósł się z grupą współwyznawców do Buszków i został tam duchownym, wygłaszał kazania również w Zaskoczynie; pod hasłem Zaskoczyn autor odsyła do Buszków (s. 228). Według pruskich ksiąg hipotecznych Zaskoczyn był przez cały XVIII wiek w rękach Trembeckich: po Jakubie Teodorze należał do jego syna Jakuba Aleksandra (brat Stanisław zrzekł się praw w 1712 roku, brat Władysław zmarł w 1714 roku), potem do wnuka Jana. W wykazie wasali z lat 1774–1775 figuruje wśród dóbr 53-letniego Trembeckiego, byłego chorążego malborskiego, którego syn Ignacy (24 lata) prowadził gospodarstwo w Kleszczewie. W 1776 roku majątek przeszedł do prawnuka Ignacego, a następnie do jego spadkobierców Józefa, Kazimierza i Jakuba. Według urzędowego podręc…
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- Wykaz obiektów GEZ gminy Trąbki Wielkie (poz. 146, Zaskoczyn) — kwerenda workflow
- Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XIV, hasło Zaskoczyn — źródło drukowane
- A. Harnoch, „Chronik und Statistik der evangelischen Kirchen in den Provinzen Ost- und Westpreussen", Neidenburg 1890 — źródło drukowane
- E. Seyfert (oprac.), „Güter-Adreßbuch für die Provinz Westpreußen” (Niekammer's Güter-Adreßbücher, t. II), wyd. 2, Leipzig 1912, s. 13 — źródło drukowane
- M. Bär, „Der Adel und der adlige Grundbesitz in Polnisch-Preußen zur Zeit der preußischen Besitzergreifung”, Leipzig 1911, nr 624 (s. 24), nr 1486 (s. 165–166) — źródło drukowane
- Topographisch-statistisches Handbuch des Regierungs-Bezirks Danzig, Danzig 1869, s. 57, pozycja 265 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 21 — źródło drukowane
- A. Klemp, „Protestanci w dobrach prywatnych w Prusach Królewskich od drugiej połowy XVII do drugiej połowy XVIII wieku”, Gdańsk 1994, s. 227–228 — monografia
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.