Smażyno — cmentarz ewangelicki
Smasin
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- wejherowski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Rejestr poboru królewskiego z 1570 roku zapisał Smażyno w parafii strzepckiej z ośmioma łanami, z których cztery stały puste; podatek za rok 1571 — od czterech łanów osiadłych i karczmy dziedzicznej — zapłacił starosta mirachowski Jakub Szczawiński. Lustracja królewszczyzn z 13 września 1664 roku pokazuje Smażyno zrujnowane wojnami. Wieś należała niegdyś do starostwa mirachowskiego, ale od dawna szła na osobnych przywilejach królewskich; dożywotnio trzymał ją Paweł Ossowski. „Dworu żadnego niemasz” — zapisali lustratorzy; dzierżawca mieszkał w chałupie gburskiej. Na dziewięciu włókach z czterech gburów został jeden, a sołtys Jakub Knop stracił swój przywilej jeszcze „za pierwszej wojny”. Było czterech ogrodników we wsi i dwóch na Głodowie, ćwierć mili od wsi w lesie, oraz młyn o jednym kole na Smażynce. Tacę dawano do Strzepcza. Według Franza Schultza Smażyno, jako majątek niemieckiego właściciela, miało być zamieszkane przez ewangelików już w czasach Reformacji. Wieś należała do rodziny von Wobeser — w katastrze kontrybucyjnym zapisano Joachima Augusta von Wobesera jako posiadacza „konfesji luterańskiej, rodem z Pomorza”, który trzymał tu dzierżawcę nazwiskiem Bobretzki. Ruch reformacyjny stłumiono na początku XVII wieku i wtedy, jak notuje Franz Schultz, tutejsi ewangelicy chodzili do kamienia nad graniczną Łebą — gdzieś w okolicy miejsca zwanego Borrek — gdzie chrztów i ślubów udzielał im duchowny z Pomorza; później trzymali się parafii w Bolszewie albo w Dzięcielcu, leżą…
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- A. Janusz, Parafia Smażyno (1862-1945), rec. GRE XVIII (2024) — monografia/recenzja
- Uwe Kerntopf / H. Neumeyer — parafia ewang. Smasin — genealogia/historia parafii
- F. Schultz, „Geschichte der Kreise Neustadt und Putzig”, Danzig 1907 — źródło drukowane
- Gemeindelexikon für das Königreich Preußen, spis powszechny z 1 XII 1910, Provinz Westpreußen, Kreis Neustadt — źródło drukowane
- Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. XI: Województwo pomorskie, Główny Urząd Statystyczny, Warszawa 1926 (spis z 30 IX 1921) — źródło drukowane
- M. Bär, „Die Kirchenbücher der Provinz Westpreussen”, Danzig 1908 — wykaz ksiąg metrykalnych
- M. Bär, „Der Adel und der adlige Grundbesitz in Polnisch-Preußen zur Zeit der preußischen Besitzergreifung”, Leipzig 1911, nr 719 (s. 28), nr 1491 (s. 166–167) — źródło drukowane
- Topographisch-statistisches Handbuch des Regierungs-Bezirks Danzig, Danzig 1869, s. 192, pozycja 352 — źródło drukowane
- „Opis królewszczyzn w województwach chełmińskim, pomorskim i malborskim w roku 1664”, wyd. J. Paczkowski, oprac. ks. A. Mańkowski, Fontes TNT 32, Toruń 1938 — źródło drukowane
- S. Ramułt, „Statystyka ludności kaszubskiej”, Kraków 1899 — źródło drukowane
- „Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym”, t. XI: Prusy Królewskie, cz. I, wyd. I. T. Baranowski, Źródła Dziejowe t. XXIII, Warszawa 1911 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 41 — źródło drukowane
- „Heimatblatt für die Kreise Neustadt, Putzig, Halbinsel Hela”, nr 7 (1988), s. 14 (sprawozdanie W. Fischera z 1 maja 1863 roku) (Martin-Opitz-Bibliothek, Herne, zbiory cyfrowe) — czasopismo
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.