Rybno Kaszubskie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Rybno — po kaszubsku Ribno, po niemiecku Rieben — jest starą osadą pomorską. Notowane jest od 11 listopada 1382 roku, gdy komtur gdański Zygfryd Walpot von Bassenheim nadał Marcenowiczowi, którego imienia M. Drzewiecki nie podaje, 41 łanów w Rybnie do osadzenia na prawie chełmińskim. W czasach polskich wieś należała do rodu von Rybinski, później między innymi do Przebendowskich, von Platena i von Blankensee, a od 1902 roku do Arnolda Johsta; jego majątek liczył wtedy 587 hektarów i 253 mieszkańców, z których 126 mówiło po niemiecku, a 127 po polsku. Kościelnie Rybno ciążyło ku Górze. Wizytacja biskupa Hieronima Rozrażewskiego opisuje Górę jako wieś starosty puckiego z drewnianym kościołem świętego Mateusza i trzema łanami uposażenia, a do tamtejszej parafii wylicza Górę, Kniewo, Rybno, Zelewo, Orle, Bolszewo, Pętkowice, Śmiechowo i Nanice. W Rybnie siedziało wówczas czterech szlachciców i każdy dawał plebanii korzec żyta oraz tyleż owsa; w sąsiednim Kniewie stał drewniany kościół filialny tej parafii. 📌 Reformacja przyszła w te strony ze dworu: Fankidejski opisuje Jozuego Janowskiego, sędziego ziemskiego puckiego, który uczynił z Bolszewa główne siedlisko luteranizmu, utrzymywał kilku predykantów i na pogrzebie córki wszedł z całym orszakiem do kościoła parafialnego w Górze, każąc odprawić nabożeństwo po lutersku. O samym Rybnie ani o jego szlachcie Fankidejski przy tym nie mówi. Według M. Drzewieckiego mieszkało tu w 1885 roku 88 katolików i 90 ewangelików, a w 1869 roku wi…