Lublewo Lęborskie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Lublewo Lęborskie — w źródłach z 1348 roku Grosse Lüblow — było wsią z majątkiem rycerskim (Dorf und Rittergut) w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Sprawozdanie wizytacyjne z 1437 roku wymienia Wielkie i Małe Lubielewo wśród dóbr szlacheckich wójtostwa lęborskiego. 🔴 Nazwę niemiecką zapisywano dotąd jako Lübtow, ale dawne spisy konsekwentnie rozróżniają dwie miejscowości: Lübtow, czyli nadmorskie Lubiatowo, oraz Groß i Klein Lüblow, czyli Lublewo i Lublewko — wizytacja z 1658 roku wylicza w jednej parafii osobno „Lubbetow” i osobno „groß undt Klein Lubbelow”. Od 1568 roku aż do połowy XIX wieku wieś pozostawała lennem rodziny Mach, potem przeszła na własność skarbu państwa. Mieszkańcy, w większości ewangelicy, należeli do parafii (Kirchspiel) w Osiekach Lęborskich (Ossecken) — wizytacja z 1658 roku wymienia ich wśród wsi tej parafii, tam też mieścił się urząd stanu cywilnego; katolicy podlegali parafii w Żarnowcu (Zarnowitz). Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zapisał w Groß Lüblow 140 ewangelików i ani jednego katolika. Własnego kościoła ewangelickiego wieś nie miała i po tamtej wspólnocie pozostał tylko wiejski cmentarz, który karta ewidencyjna datuje na drugą połowę XIX wieku. Po 1945 roku miejscowość przeszła do Polski i otrzymała nazwę Lublewo Lęborskie. Dziś jest sołectwem w gminie Choczewo, w powiecie wejherowskim, i liczy około 230–270 mieszkańców. Cmentarz jest nieczynny i zarośnięty. *Źródła: Ewidencja…