Lublewo Lęborskie — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Po ewangelickiej wspólnocie w Lublewie Lęborskim pozostał wiejski cmentarz, który karta ewidencyjna datuje na drugą połowę XIX wieku. Własnego kościoła ewangelickiego Lublewo nie miało. Cmentarz jest dziś nieczynny i zarośnięty. Lublewo leżało trzy i ćwierć mili na północ-północny wschód od Lęborka, przy granicy z Prusami Zachodnimi; było tu kilka stawów. Lublewo Lęborskie — w źródłach z 1348 roku Grosse Lüblow — było wsią z majątkiem rycerskim (Dorf und Rittergut) w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Franz Schultz opisał je w 1912 roku jako obwód dworski o powierzchni 526 hektarów ze 149 mieszkańcami, w okręgu urzędowym Osieki (Ossecken). Schultz przytacza starsze formy nazwy: Lubelaw, Große Lubbelaw, Groß Lubbelou. Najstarsza wiadomość pochodzi z orzeczenia sądu ziemskiego lęborsko-puckiego z 24 czerwca 1348 roku, w którym dwaj właściciele wsi, Daneke i Matzke, przyjęli karę za zabójstwo. Lustracja z 1437 roku wymienia Groß Lüblow jako kaszubskie dobra panowskie obłożone daniną w naturze; jako kaszubskie dobra panowskie, z dwoma łanami, notuje w tym samym roku także sąsiednie Klein Lüblow, czyli Lublewko. W dawnych spisach rozróżniono dwie miejscowości: Lübtow, czyli nadmorskie Lubiatowo, oraz Groß i Klein Lüblow, czyli Lublewo i Lublewko. Wizytacja z 1658 roku wylicza w jednej parafii osobno „Lubbetow” i osobno „groß undt Klein Lubbelow”, a Schultz w tabeli nazw stawia obok siebie Lüblow — Lublewo (1398) i Lübtow — Lubiat…