Szemud — cmentarz ewangelicki
Schönwalde
- Zniszczony / zamknięty
- 1945
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- wejherowski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Po szemudzkich ewangelikach został cmentarz poza wsią. Wojewódzka ewidencja zabytków wpisuje go pod pozycją 101 jako cmentarz poewangelicki o powierzchni 0,18 hektara, datowany na pierwszą połowę dziewiętnastego wieku, położony przy drodze Szemud–Przetoczyno, po wschodniej stronie, w odległości mniej więcej kilometra od zabudowań. Cmentarz zaznacza już pruska mapa topograficzna w skali 1:25 000 (arkusz Schönwalde, zdjęcie z 1875 roku, wydanie z 1877 roku): znak cmentarza z podpisem „Khf.” stoi po wschodniej stronie szosy na Przetoczyno, na północny zachód od ówczesnej zabudowy wsi, w pobliżu dzisiejszej ulicy Sportowej. W tym samym miejscu leży punkt atlasu wyznaczony w terenie. W karcie cmentarza z 30 października 1985 roku opisano jego stan; nowszego opisu źródła nie podają. Rejestr poboru królewskiego z 1570 roku notuje Szemud jako wieś z kościołem, liczącą 40 łanów, z których cztery miał proboszcz, a osiemnaście stało pustych; podatek za rok 1571 — od osiemnastu łanów osiadłych, karczmy dziedzicznej i dwóch zagrodników — zapłacił szlachcic Ludwik Werda (Ludovicus a Werden). Lustracja królewszczyzn z 1664 roku zastała Szemud, zapisany jako Szynwałd, w rękach Jana Werdy. Ile włók liczyła wieś, „żaden nas informować nie umiał, bo tylko sztukami chłopi role trzymają” — zanotowali lustratorzy. Z czterech gburów został jeden, karczma spłonęła, sołectwo trzymano bez przywileju, a z trzech ogrodników jeden mieszkał w lesie na pustkowiu. Tacę dawano do Kielna. W 1772 roku Szemud …
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- cmentarz ewangelicki — Zabytek.pl — audyt workflow
- F. Schultz, „Geschichte der Kreise Neustadt und Putzig”, Danzig 1907 — źródło drukowane
- Gemeindelexikon für die Provinz Westpreussen, spis powszechny z 1 XII 1885, Kreis Neustadt — źródło drukowane
- Gemeindelexikon für die Regierungsbezirke Allenstein, Danzig, Marienwerder, Posen, Bromberg und Oppeln, Heft II: Regierungsbezirk Danzig, Berlin 1912 (spis powszechny z 1 XII 1910) — źródło drukowane
- E. Waschinski, „Das kirchliche Bildungswesen in Ermland, Westpreußen und Posen”, t. I, Breslau 1928 (Aneks I: wypisy z wizytacji pomorskich 1649–1781; Aneks II: ewangelickie szkolnictwo wiejskie terytorium gdańskiego) — źródło drukowane (wypisy archiwalne)
- M. Biskup, A. Tomczak, „Mapy województwa pomorskiego w drugiej połowie XVI w.”, „Roczniki Towarzystwa Naukowego w Toruniu” 58 (1955), z. 1 — monografia
- „Uebersicht der Bestandtheile und Verzeichniss aller Ortschaften des Danziger Regierungs-Bezirkes”, Danzig 1820 — spis urzędowy
- Topographische Karte 1:25 000 (Meßtischblatt), arkusz 1575 Schönwalde, Preußische Landesaufnahme 1875, wyd. 1877 — mapa
- F. Schultz, „Geschichte der Kreise Neustadt und Putzig”, Danzig 1907, s. 516 — źródło drukowane
- Topographisch-statistisches Handbuch des Regierungs-Bezirks Danzig, Danzig 1869, s. 191, pozycja 339 — źródło drukowane
- „Księga adresowa Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa”, Warszawa 1928, s. 1218 — źródło drukowane
- „Opis królewszczyzn w województwach chełmińskim, pomorskim i malborskim w roku 1664”, wyd. J. Paczkowski, oprac. ks. A. Mańkowski, Fontes TNT 32, Toruń 1938 — źródło drukowane
- S. Ramułt, „Statystyka ludności kaszubskiej”, Kraków 1899 — źródło drukowane
- „Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym”, t. XI: Prusy Królewskie, cz. I, wyd. I. T. Baranowski, Źródła Dziejowe t. XXIII, Warszawa 1911 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 41 — źródło drukowane
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.