Łęczyce — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Dawny cmentarz ewangelicki w Łęczycach zachował się w stanie mocno zniszczonym: pozostały resztki bramy, kamienny obelisk i pojedyncze nagrobki, opisane w dokumentacji terenowej M. Drzewieckiego z lat 2011–2013. Po 1945 roku wieś objęła ludność polska, powstała katolicka parafia pod wezwaniem świętego Antoniego z Padwy, a dawną nekropolię opuszczono. W źródłach pisanych poza tą dokumentacją nie znaleziono cmentarza w Łęczycach. Łęczyce, po niemiecku Lanz, leżały do 1945 roku w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg in Pommern), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Własnego kościoła ewangelickiego Łęczyce nie miały; wieś należała do parafii w Brzeźnie Lęborskim (Bresin), wchodzącej w skład lęborskiej diecezji Kościoła Unii Staropruskiej, gdzie mieścił się też urząd stanu cywilnego. W Świetlinie (Schweslin) mieściła się siedziba obwodu urzędowego. Katolicy podlegali parafii w Lęborku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku naliczył we wsi 410 ewangelików i 10 katolików, a w 1925 roku na 676 mieszkańców przypadało 645 ewangelików i 30 katolików. Franz Schultz opisał w 1912 roku Łęczyce jako gminę wiejską liczącą 598 mieszkańców. Przywilej lokacyjny wydał 23 stycznia 1355 roku komtur gdański dla „zacnego męża” Richarda Roschkina, na prawie chełmińskim, na czterdzieści włók. Z tych włók cztery wolne przypadły sołtysowi, a przybywającym niemieckim osadnikom dano trzy lata wolnizny. Według Schultza Łęczyce były jedyną w powiecie wsią przeciętą przez Łebę. Ponieważ dawne rozg…