Łęczyce — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Łęczyce, po niemiecku Lanz, leżały do 1945 roku w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg in Pommern), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze — a więc nie w Prusach Zachodnich, do których bywają mylnie zaliczane. Własnego kościoła ewangelickiego wieś nigdy nie miała: od czasów Reformacji należała do parafii w Brzeźnie Lęborskim (Bresin), wchodzącej w skład lęborskiej diecezji Kościoła Unii Staropruskiej. Wspólnota była tu przytłaczająco liczna. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku naliczył we wsi 410 ewangelików wobec zaledwie 10 katolików, a trzydzieści lat później, w 1925 roku, na 676 mieszkańców przypadało 645 ewangelików, czyli 95,4 procent, i 30 katolików. Po 1945 roku wieś objęła ludność polska, powstała katolicka parafia pod wezwaniem świętego Antoniego z Padwy, a dawny cmentarz opuszczono. 🟡 Tu trzeba jednak uczciwie zaznaczyć: poza dokumentacją terenową żadne źródło pisane nie potwierdza cmentarza w samych Łęczycach, a wyszukiwanie myli tę wieś z Łęczycą w Polsce środkowej. Zachował się w stanie mocno zniszczonym: pozostały resztki bramy, kamienny obelisk i pojedyncze nagrobki, opisane w dokumentacji terenowej M. Drzewieckiego z lat 2011–2013. *Źródła: pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku; M. Drzewiecki, „Cmentarze Ziemi Lęborskiej”.*