Kisewo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Kisewie leży na wzgórzu w lesie, około kilometra od zabudowań. Wzgórze jest na tyle strome, że prowadziły na nie granitowe schody; zachowało się z nich kilka stopni, rozrzuconych poza dawną drogą. Granice założenia są dziś nieczytelne — w tylnej części widać ślad wału ziemnego. Cmentarz zajmuje mniej więcej czterdzieści na pięćdziesiąt metrów. Z nagrobków przetrwały głównie betonowe obudowania mogił, jedna ozdobna tumba, połamane krzyże i ułamki tablic. Dają się z nich odczytać nazwiska: nauczyciela Wilhelma Kusserowa, zmarłego w 1931 roku, i jego syna Paula, zmarłego w 1883; leśniczego Emila Palińskiego, zmarłego w 1935; Adeline Hingst z domu Dargatz (1858–1941) i Ottona Fetta (1852–1924), a także członków rodziny von Osterroht: Theodora Gotthilfa (1814–1892) i Else (1858–1932). Rozrzut grobów jest tak duży, że regularnego układu nie da się odtworzyć. W 1767 roku pochowano na tym wzgórzu Joachima Antona von Woedtke, właściciela majątku w Strzelęcinie. W 1784 roku Kisewo leżało milę na północny wschód od Lęborka, na żyznej roli, z łąkami nad Łebą. Obok folwarku mieszkało dziewięciu zagrodników i nauczyciel; był młyn zbożowy i tartak, karczma i kuźnia — razem 22 dymy. Wieś należała do parafii w Brzeźnie Lęborskim (Bresen). U szczytu schodów stała niewielka kaplica cmentarna z czerwonej cegły, o wymiarach mniej więcej cztery na cztery metry, a obok niej dzwonnica. Rodzina von Osterroht, uszlachcona 2 stycznia 1863 roku, ufundowała z wdzięczności za ten zaszczyt trz…