Świetlino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Stary cmentarz ewangelicki w Świetlinie (po niemiecku Schweslin, po kaszubsku Swisleno) założono w połowie dziewiętnastego wieku poza wsią, na wzniesieniu przy drodze do Kaczkowa, po jej zachodniej stronie. W granicach wyraźnie zaznaczonych kamiennym murem cmentarz zajmuje mniej więcej trzydzieści na trzydzieści metrów. Ocalały ceglane, otynkowane słupy bramy — z zawiasami i ze śladami po metalowych krzyżach na ostro zakończonych szczytach. W głąb prowadzi centralna aleja obsadzona lipami, sporo jest starodrzewu w dobrym stanie, a teren w większości oczyszczono z samosiejek. Wojewódzka ewidencja zabytków prowadzi go jako cmentarz poniemiecki, dawniej ewangelicki; kartę konserwatorską sporządzono 15 listopada 1984 roku, a jako datę zamknięcia podano rok 1929. Świetlino założono w czasach krzyżackich; wieś zbudowano na planie owalu, który przez stulecia zbliżył się do kwadratu, a główną ulicę nazywano „der Ring”. Za Krzyżaków należało do wójtostwa lęborskiego i liczyło w 1437 roku dwanaście radeł, z każdego po trzy wiardunki czynszu i po korcu owsa. Leżało na skraju pasa osadnictwa niemieckiego, który — jak pisał Franz Tetzner — ciągnął się od Bożegopola aż po granicę Prus Zachodnich i obejmował także ten pomorski okręg kościelny. W 1784 roku Świetlino leżało półtorej mili na wschód-północny wschód od Lęborka, nad Łebą, przy wielkim lesie królewskim o obwodzie ponad mili, i graniczyło z zachodniopruską wsią Strebbelin. Mieszkali tu nadleśniczy, który miał też gospodarstwo chło…