Mierzyno — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Mierzyno (po niemiecku Mersin) leżało przed 1945 rokiem w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze, dziewiętnaście kilometrów od Bałtyku i dwadzieścia trzy kilometry na północny zachód od Wejherowa. W dokumentach wieś występuje jako Merezina i Groß Mirzinko, po kaszubsku Mjerzinko, u Franza Schultza Groß Mirsin i Mersyno. Dziesięcinę z tej wsi zapisał klasztorowi oliwskiemu książę Sambor. Przy wytyczaniu Salina w 1379 roku wymieniono ją jako majątek sąsiedni. Sam majątek przechodził z rąk do rąk: wedle listów lennych szesnastego i siedemnastego stulecia trzymali go kolejno Damerkowowie, Samikowie i Chinowowie, w 1658 roku dzierżyli go zastawem Radoczewscy, a w połowie XVIII wieku obie części wsi należały do von Tauenzinów. W 1784 i 1787 roku wykupił je Johann Friedrich von Dziezelsky i odtąd Mierzyno pozostało w rękach tego rodu; od imienia jego żony Ulryki z domu von Holtzendorf nazwano folwark Ulrikenfelde. W opisie ziemi lęborskiej, sporządzonym w maju 1658 roku przez komisarza Wedigego von Bonina i ogłoszonym przez Cramera, Mersin i Mierzynko figurują w wykazie wsi kościoła w Salinie. W 1784 roku Mierzyno leżało trzy mile na północ-północny wschód od Lęborka. Przy dwóch folwarkach mieszkali gospodarz i siedmiu zagrodników; był młyn wodny i staw karasiowy — razem 19 dymów. Wieś była podzielona także parafialnie, według właścicieli: część pierwszej dziedziczki należała do Gniewina, druga do Salina. Ernst Müller notuje w wy…