Mierzyno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Mierzyno (po niemiecku Mersin) leżało przed 1945 rokiem w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze, dziewiętnaście kilometrów od Bałtyku i dwadzieścia trzy kilometry na północny zachód od Wejherowa. Nazwa jest stara — w dokumentach Merezina i Groß Mirzinko, po kaszubsku Mjerzinko — a dziesięcinę z tej wsi zapisał klasztorowi oliwskiemu książę Sambor. 📌 Kościelnie wieś była podzielona. Ernst Müller notuje w wykazie wsi parafii gniewińskiej „Mersin (poł.)” — połowę Mierzyna; druga połowa pozostała przy Salinie. Wcześniej cała należała do Salina: opis ziemi lęborskiej, sporządzony w maju 1658 roku przez komisarza Wedigego von Bonina i ogłoszony przez Cramera, prowadzi Mersin i Mierzynko w wykazie wsi tamtejszego kościoła. Własnej świątyni Mierzyno nigdy nie miało, a urząd stanu cywilnego mieścił się w Gniewinie. 📌 Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku pokazuje ten podział wprost, bo prowadzi wieś w dwóch wierszach — osobno gminę wiejską i obwód dworski. W pierwszym (strona 188, pozycja 33) zapisano 58 ewangelików i ani jednego katolika, a w rubryce parafii ewangelickiej obie naraz: Gniewino i Salino; parafią katolicką był Lębork. W drugim (strona 192, pozycja 123) stoi 105 ewangelików i 7 katolików przy parafii ewangelickiej w Salinie i parafii katolickiej po zachodniopruskiej stronie granicy. Wcześniej, w 1877 roku, mieszkało tu 218 ewangelików, żyjących z rolnictwa i hodowli. Cmentarz założono na wzniesieniu w lesie, przy dr…