Śledziowa Huta — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Śledziowa Huta, po niemiecku Heringshütte, to dawna osada hutnicza na Kaszubach. W XIX i XX wieku była przysiółkiem gminy wiejskiej Rekownica (Recknitz) w powiecie kościerskim (Kreis Berent) w rejencji gdańskiej; w 1885 roku liczyła osiem domów i 49 mieszkańców, a w 1905 roku — 63. W Śledziowej Hucie jest cmentarz ewangelicki z XIX wieku, ujęty w ewidencji zabytków, dziś nieczynny. W pobliżu cmentarza rosną dwie lipy, uznane w 1989 roku za pomnik przyrody. Wieś założyli w XVII albo XVIII wieku właściciele Rekownicy; w 1772 roku była osadą na udziale Lehwalda w Rekownicy. Według pruskich ksiąg hipotecznych część pustkowia Śledziowa Huta należała do dóbr Rekownica i dzieliła ich losy: po Piotrze Gleißen-Doręgowskim przeszła w 1739 roku na jego córkę Annę, zamężną Lehwald-Jezierską, w 1758 roku na jej syna Jana, a w 1805 roku na Melchiora Karola Lehwald-Jezierskiego. Według Harnocha sprowadzeni przez dziedziców pomorscy koloniści zbudowali najpierw kościół w Rekownicy, ale katolicki właściciel wsi wkrótce osadził w nim duchownego katolickiego, a ewangelicy wznieśli — za pozwoleniem starosty kościerskiego — drugą świątynię w Nowym Barkoczynie. Do połowy XIX wieku była ona filią parafii w Szymbarku (Schönberg) w powiecie kartuskim. Szymbark obsługiwał wtedy w tych stronach również Stare Grabowo i Grabowską Hutę. Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku notuje w Śledziowej Hucie 16 mieszkańców, wszystkich wyznania luterańskiego, i przypisuje ich do parafii luterań…