Czarnocin — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Czarnocin leży na prawym brzegu Wierzycy, pół mili od Skarszew, na Kociewiu. W 1198 roku książę pomorski Grzymisław darował Czarnocin wraz z całą okolicą Skarszew i Starogardu joannitom; po nich wieś przejęli Krzyżacy, za czasów polskich należała do dóbr starościńskich, a w 1590 roku trzymał ją Jerzy Barzyński, starosta starogardzki. Rząd pruski wydał ją włościanom w wieczystą dzierżawę w 1828 roku. Pod koniec XIX wieku było tu 27 posiadłości i dziesięciu chałupników, 1061 mórg roli i 50 domów mieszkalnych; parafia i poczta znajdowały się w Skarszewach, szkoła w pobliskich Czarnocińskich Piecach. Słownik geograficzny notuje we wsi 355 katolików i 144 ewangelików. Przed 1920 rokiem wieś należała do powiatu kościerskiego (Kreis Berent) w rejencji gdańskiej, w prowincji Prusy Zachodnie; jej niemiecka nazwa brzmiała Czarnotschin. W 1772 roku królewski folwark w Czarnocinie był w sześcioletniej dzierżawie za 333 talary 30 groszy, a ludność była mieszanego wyznania. Czarnoczin-Ofen trzymał od 1771 roku w dzierżawie wieczystej na pięćdziesiąt lat von Prądzyński; tam wszyscy mieszkańcy byli katolikami. W całym powiecie kościerskim spis powszechny z 1 grudnia 1910 roku wykazał 20 875 ewangelików i 34 708 katolików na 55 976 mieszkańców. Pierwszy powszechny spis Rzeczypospolitej, z 30 września 1921 roku, naliczył w Czarnocinie 433 mieszkańców, w tym 82 ewangelików i 351 katolików; narodowość polską podały 364 osoby, niemiecką 69. Ani kościoła, ani domu modlitwy tutaj nie było. Zosta…