Czarnocin — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Czarnocin leży nad prawym brzegiem Wierzycy, pół mili od Skarszew, na Kociewiu. Hasło *Słownika geograficznego* sięga tu bardzo daleko wstecz: już w 1198 roku książę darował Czarnocin wraz z całą okolicą Skarszew i Starogardu. Przed 1920 rokiem wieś należała do Kreis Berent w rejencji gdańskiej, w prowincji Prusy Zachodnie; jej niemiecka nazwa brzmiała Czarnotschin. Tutejsi ewangelicy byli luteranami i wiernymi Kościoła unijnego — niemiecką mniejszością w polsko-katolickiej okolicy. *Słownik geograficzny* notuje we wsi 355 katolików i 144 ewangelików, a w całym powiecie kościerskim naliczono w 1910 roku około 20 875 ewangelików wobec 34 708 katolików. Ani kościoła, ani domu modlitwy tutaj nie było. 📌 Zostały za to dwa cmentarze, oba założone przypuszczalnie w połowie XIX wieku. Pierwszy leży w lesie, na południowo-wschodnim brzegu Wierzycy, około 2,8 kilometra na północny wschód od wsi; zajmuje 0,13 hektara i jest w bardzo złym stanie — pozostało kilka mogił obramowanych polnymi kamieniami. Drugi, przydrożny, stoi 400 metrów od wsi przy drodze ze Skarszew do Kleszczewa; jest mały, 0,06 hektara na rzucie prostokąta, a jego granice zatarły się już zupełnie. Po 1945 roku ludność niemiecka opuściła wieś i oba cmentarze uległy dewastacji. *Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); Cmentarze — Parafia Skarszewy; Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880–1902.*