Nowy Wiec — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Nowy Wiec, po niemiecku Neu Fietz, leży nad Bukownicą, wpadającą nieopodal do Wietcisy; przed 1920 rokiem należał do powiatu kościerskiego. Wizytacja biskupa Hieronima Rozrażewskiego z 1583 roku zapisała Nowy Wiec jako „Wieccze Nowe” i wyliczyła tu „40 coloni seu mansi”, czyli czterdziestu osadników albo czterdzieści łanów, z których należało się rocznie siedem i pół korca żyta i tyleż owsa. W wykazie wasali z lat 1774–1775 Nowy Wiec był wsią drobnej szlachty: zapisano w niej pięciu współwłaścicieli — 67-letniego Jakuba Wyczechowskiego, którego syn Jan był jezuitą w Kaliszu, a w 1775 roku proboszczem w Kościelnej Jani, trzech Wieckich: Wawrzyńca, Macieja i Andrzeja, oraz Wawrzyńca Łebińskiego. Pruskie księgi hipoteczne wyliczają pięć działów, z których trzy należały do Wieckich, jeden do Rybińskich, a jeden — skupiony w latach 1738–1755 przez Jakuba Wyczechowskiego — przechodził od 1783 roku przez ręce Szydłowskich, Piwnickiego, Orłowskiego, von Parparta, von Pogwischa i von Mitzla, by od 1827 roku trafić do braci Bernharda i Roberta Schnee. W 1869 roku urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej notował w *Neu Fietz* 28 budynków mieszkalnych i 300 mieszkańców, w tym 89 ewangelików i 211 katolików. Ewangelicy i katolicy należeli do parafii w Skarszewach; miejscowość miała własny okręg szkolny. Spis z 1 grudnia 1885 roku rozróżnia dwie części miejscowości. Wieś liczyła 14 domów mieszkalnych i 119 mieszkańców, w tym dwunastu ewangelików; obszar dworski — 12 domów i 148 mieszkańców,…