Stężyca — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Stężycy leży na działce numer 608. Ewidencja konserwatorska ujęła go pod kartą CM.73291 i datowała na drugą połowę dziewiętnastego wieku. Karta cmentarza, spisana 20 września 1985 roku, podaje, że cmentarz zamknięto po 1945 roku. Karta ocenia go słowami: „Zły stan zachowania cmentarza”. Na obszarze o powierzchni 0,21 hektara naliczono wówczas czterdzieści kilka mogił ziemnych, lecz oznaczone były tylko dwie, a jedyny zachowany nagrobek stanowiła kamienna płyta z datą 1890. Teren zarastały krzewy bzu i wysoka trawa, zachowały się natomiast metalowa brama, pięć metalowych ogrodzeń mogił oraz dobrze utrzymany szpaler dziewięciu świerków. Stężyca, po niemiecku Stendsitz, leżała w powiecie kartuskim (Kreis Karthaus), w kraju kaszubskim i silnie katolickim. W wizytacji z 1766 roku naliczono w parafii 905 katolików spowiadających się na Wielkanoc i 223 luteranów — jedynych wyznawców innego wyznania. Według pruskich ksiąg hipotecznych Stężyca należała do Michała Łaszewskiego, od 1764 roku do jego córki Reginy, zamężnej za Janem Lehwald-Jezierskim, potem do jej dzieci, od 1787 roku do braci Michała i Jana Nepomucena Lehwald-Jezierskich. W wykazie wasali z 1774 roku dziedzicem mieszkającym w Stężycy jest 41-letni Jan Jezierski, w wykazie z 1775 roku zapisany jako Lehwald-Jezierski. W 1793 roku Stężyca przeszła na samego Michała, w 1795 roku na Mikołaja Dobrogoyskiego, a w 1801 roku znów na Michała Lehwald-Jezierskiego. W 1869 roku urzędowy podręcznik rejencji g…